tcm

Utrechtse Heuvelrug en de Veluwe.

13 april, 2016

In een eerder geschreven artikel had ik jullie beloofd niet te veel over mezelf te gaan schrijven. Dat gaat ook deze keer niet lukken want een hobby delen samen met je kinderen is bijzonder en mooi. Daar wil je wel eens iets over vertellen. Bovendien heeft het met fietsen te maken. Schrijven is dan in zo’n geval helemaal niet moeilijk. Meer mensen zouden het eens moeten proberen. Je kunt je gedachte de vrije loop laten en binnen een minuutje of tien heb je een aardig verhaaltje op papier. Nu terug naar het onderwerp.

Dochter Liesbeth woont met haar gezin In Veenendaal en mede daardoor kennen we de omgeving wat beter. Een prachtig, afwisselend woon/leefgebied voor mens en dier!
Er zijn veel wielerliefhebbers, ook van TCM, die graag wat kilometers maken over de Veluwe en Utrechtse Heuvelrug. Dat is op zich niet vreemd en bleek j.l. zaterdag 9 april ook wel weer. Het gebied omvat niet alleen polders maar ook rivieren met uiterwaarden en mooie dijken. Vele honderden hectare bos, uitgestrekte heidevelden en heuvels met pittige beklimmingen.

Samen met zoon Dirk stond ik om 10.00 uur aan de start van Veenendaal Veenendaal. Zo’n 3000 fanaten uit alle delen van ons land hadden zich verzameld om deel te nemen aan deze goed georganiseerde toertocht. De rit voerde ons vanuit Veenendaal naar Rhenen, Wageningen, Doorwerth, Arnhem en in een lus terug naar Veenendaal.De weersgoden waren ons goed gezind. Een dikke 110 km “genieten” in een lekker voorjaarsZwoegenzonnetje met af en toe een stevig briesje. En wat een drukte. De eerste 20 km was verkeerd rijden bijna niet mogelijk want het leek wel een lang lint van wielrenners waardoor je in de zucht vanzelf de goede afslag nam. Er ontstond zoals altijd een schifting in het peloton. De snellere jongens verdwenen uit het zicht en een aantal rustig toerende liefhebbers gingen hun eerste trappist al nuttigen! Daardoor kwam je vaker op kop, meer in de wind en moest er harder gewerkt worden. Met de beklimmingen zoals de Wageningseberg en de Italiaanseweg in zicht was het ook wat doseren.
Die jonge kerels, 30 jaar jonger, 20 kilo lichter, trappen ogenschijnlijk zo gemakkelijk en aan hun macht lijkt geen einde te komen. Dat is verraderlijk!! Je wilt je niet laten kennen en dan ga je maar mee in de flow! Met de Grebbeberg in de verte en na 85 km fietsen begon ik de benen te voelen. Door de wind op kop werd het harken. Sowieso een goede training , maar ook een gezellig familie moment. Echter eerst nog een beklimming van de Grebbeberg, Amerongseberg en de Defensieweg. Dan naar de finish alwaar we werden opgewacht door de rest van het gezin en hun partners. Maar ook de kleinkinderen. Sarah vroeg zich af waarom opa zo laat binnen kwam want ze had al zoveel fietsen gezien en kleine Gijs vond zijn vader in een strak wielerpak met helm toch wel wat vreemd!! Dat was mooi. Deze momenten moet je koesteren.

 

N.D.

Terug naar nieuws