tcm

“Sint Ant(h)on(i)us beste vriend”

27 april, 2016

ANTONIUS VAN PADUA (1195-1231)

Geboren als Fernando de Bullone werd hij in Lissabon op de wereld gezet. Op zijn 15e ging Fernando het klooster van de augustijnen in en studeerde voor 10 jaar theologie. Hij brak zijn studie af toen hij vernam dat tijdens missiewerk in Marokko 5 minderbroeder-fransiscaner missionarissen gedood waren. Dit was zijn roeping. Zijn leven ten dienste stellen van het gevaarlijke missiewerk. En zo meldde hij zich aan bij de orde van de minderbroeders-franciscanen, een juist opgerichte orde door Fransicus van Assisi. Fernando werd omgedoopt tot Antonius en ging naar Marokko. Aangekomen werd hij ziek en op de terugweg leed zijn schip schipbreuk op Sicillië. Hij ging vervolgens naar Assisi, omdat hij vernam dat Franciscus zijn volgelingen opgeroepen had daar samen te komen. Maar diepe schaamte was zijn deel. Met een niet voltooide studie van alleen wat papieren kennis en een mislukte missiereis zat hij tussen gesettelde geloofsgenoten. Antonius zou alleen uit barmhartigheid onderdak gekregen hebben in klooster om daar het meest vuile werk op te knappen. Zijn ster rees op het moment dat Antonius een keer moest invallen toen een predikant verstek liet gaan. De monniken waren onder de indruk van zijn organisatorisch talent en kennis. Hij werd vervolgens overal uitgenodigd om te preken. Duizenden kwamen op zijn spreekbeurten af en bekeerden zich massaal. Schulden werden kwijtgescholden, vijanden werden vrienden en gevangenen werden in vrijheid gesteld. Hem werd door Franciscus opgedragen ook nieuwe ordeleden te begeleiden.
Antonius trok in 1226 naar Padua en koos dit als thuisbasis voor verdere activiteiten. Na het overlijden van Franciscus werd de strenge leer van de minderbroeders-franciscanen afgezwakt. In een moderne Europese organisatie, zo vonden vele volgelingen, pasten dergelijke strenge regels niet. Onder de Heilige Fransicus; akkoord. Maar die was er niet meer. Antonius bleef de oorspronkelijke orderregels eerbiedigen en met zijn heengaan was de weerstand definitief gebroken.
Dan zijn er natuurlijk de wonderlijke verdichtsels die aan Antonius toegeschreven worden, en met de tijd is het niet meer bij te houden wat hij gedaan zou hebben. Sprak Fransiscus tot de vogels, Antonius deed het tot de vissen. Hij wordt wel eens afgebeeld in het Kind op zijn arm, omdat hij bespied zou hebben hoe het ter wereld kwam.
Antonius is patroon voor van alles en nog wat, maar vooral van verloren goederen. Een spreuk verwijst daar naar: St. Antonius, mijn beste vriend; maak dat ik mijn bril terug vind. Voor niets gaat de zon op. Dus wordt de bril weer gevonden, dan moet er een offer gebracht worden. De opbrengst is voor de armen. Hoe dat komt: Een dief zou Antonius uit berouw zijn gestolen bijbel hebben terugbezorgd.

st antonius

Als kind leerde wij al snel van onze ouders deze patroon aan te spreken als we weer eens iets kwijt waren. De truc was dat je er mee leerde om terug te gaan naar de activiteiten die je deed alvorens je dat voorwerp “verloren” had. Een bezinningsmoment eigenlijk.

Vanmorgen was ik ook iets kwijt. Mijn weersinzicht 🙂 Om 7.00 uur stond ik op om me te gaan voorbereiden op de St. Anthonustocht. Maar wat een weertje, de buienradar voorspelde niet veel goeds. Nog een keer kijken, nog een keer kijken, wikken, wegen en toch maar op het stalen ros gesprongen tegen beter weten in. Bij Den Heuvel aangekomen zag ik wel dat het niet al te druk was. Groep 28 was overigens erg sterk vertegenwoordigd. 🙂 met 2 personen ( Jeroen K, Nol) van de totaal 2 personen die op dat moment aanwezig waren.
Roel had heel verstandig het besluit genomen om de rit af te gelasten.
Ik was even het weerspoor bijster en droop af richting “Het Hout”, onderweg de spreuk opzeggend: “Sint Antonius beste vrind, zorg dat ik de zon terug vind”.
Het mooie is……..dat gaat altijd wel weer een keer goed komen.

N.D.

Terug naar nieuws