tcm

” Opnieuw leren fietsen “

6 januari, 2017

Oud ben ik niet, althans zo voelt het. Jong ook niet meer maar denk soms van wel, zeker als je op een mooie dag met weinig wind met en in de groep een tochtje maakt. De snelheden lijken vanzelfsprekend hoog en de gemiddelden mogen gezien worden. Thuisgekomen ben je een hele vent en voel je nog energie genoeg om van alles aan te pakken in de tuin. De volgende morgen spring je als het ware uit je bed, het kan niet op. Een paar dagen later stap je weer op de racer,  om vervolgens onder zwaardere weeromstandigheden een rit van 100 km af te leggen. Het kost kracht, je voelt het hart bij tijd en wijlen flink bonken en de ademhaling in de hoogste versnelling. Je houd je goed en de dagen of soms week(en) erna voel je je moe en gebroken maar dat zeg je natuurlijk niet! Stug worden de ritten vervolgd maar het gevoel van herstel komt niet. Sterker nog: het lijkt alleen maar erger te worden.

Plezier ontleen je aan het gevoel dat je hebt bij de tochten die je maakt. Voldoening schenkt het als je na de rit ondanks de ongemakken, vermoeidheid en spierpijn goed kan herstellen. En dat laatste is nu net waar het vorig seizoen regelmatig aan ontbrak. Kilometers zijn er genoeg gemaakt, 5500 totaal waarbij een aantal klim/hoogtemeters. Dat is toch meer dan voldoende om een goede conditie op te bouwen……..zou je denken! Maar conditie is nog net even iets anders dan vorm. Als je die hebt dan kun je de hele wereld aan, komt aan je macht geen einde en kan een rit niet lang genoeg duren. Maar eerlijk gezegd heb ik dat vormgevoel weinig gehad. Slechts een drietal keren. In mei bij de Gerard Vianen Classic, in juni tijdens een klim-rit in Limburg samen met zoon Dirk en dan nog tijdens het rijden van de TCM Breedewegtocht  op 5 juni.

Naar aanleiding van de deelname aan een zware Ardennenklassieker in augustus j.l. , onderging ik een aantal onderzoeken. De uitslagen daarvan waren in orde. Ter afsluiting van het traject deed ik nog een uitgebreide sporttest bij  sportarts Dkt. Niemeyer in het Elkerliek Ziekenhuis. Ik voelde er voor het eerst mijn ” omslagpunt” en viel bijna van de fiets door uitputting en verzuring. “De resultaten van de testen zijn uitstekend en bieden voldoende mogelijkheden om gezond en met plezier nog heel lang te blijven fietsen”: aldus Niemeyer. “Ik zal je een trainingsadvies meegeven op basis van je hartslagzones. Ga daar eens mee aan de slag en houd me op de hoogte van je ervaringen!”. besloot hij.

Nu bijna 2 maanden later, train ik naast een enkel wegritje, 4 maal in de week binnen de sportschool ter voorbereiding van Alpe d’Huzes 2017. Een uitgekiend krachttraining en cardio/spinningprogramma op basis van het Niemeyer advies, moet mijn lijf in de juiste conditie brengen om met succes te kunnen deelnemen aan dit prachtig evenement voor een goed doel: het kankerfonds. Geloof het of niet: in deze periode zijn er al meerdere “kick of vorm” momenten geweest. Dat is een bijzonder gevoel.

Na LBL 2016 zei Dirk tegen me: ” Pa, je moet gewoon opnieuw leren fietsen”,  waarop ik hem enigszins verbaasd aankeek. Huh, opnieuw leren fietsen?  Het moet niet gekker worden, toch niet op een driewieler zeker? 🙂 Inmiddels begrijp ik zijn boodschap wel!

Beklimming Côte de Chambralles LBL 2016

N.D.

 

 

Terug naar nieuws