tcm

Lommel-Kolonie

26 september, 2016

Onze tocht naar Lommel-Kolonie

Het is toch ook eens een keer tijd voor een verhaal uit de groep 33. Deze week dus richting België. Het was geen verrassing: geweldig weer, niet te veel wind en met 8 man (Mijke, Roger, Toon, Ad, Carlo, Gerald, Dany en ondergetekende) vertrokken we. Acht man is net goed, liever zien we alle andere snelle mannen ook komen, dus Koert, Walter, Rob, Thijs, Marcel, john, enzovoort,…

De snelheid was goed, al klaagden wel een aantal heren over stramme\zware\dikke\stijve benen en wat andere, minder belangrijke aandoeningen. Tja, dat heb je wel eens als je net na 8 uur aan de bak moet, maar na een half uurtje heeft iedereen zijn plek gevonden en trapten we in een compacte groep vrolijk via Leende naar Valkenswaard en verder. Het blijft altijd een feest om in een groep te rijden, het geluid, de snelheid en samenwerken geeft een extra dimensie aan het fietsen. In de herfst komen daar de takjes en eikeltjes bij die om je oren vliegen. Honderd kilometer is dan opeens niet meer ver. Al snel werd de 28-groep achterhaald (die de laatste weken steevast laat vertrekt) en voorbij Valkenswaard werd ook de 30 ingerekend en gepasseerd. Over mooie wegen via België arriveerden we bij het pauze café ’t Tolhuis.

Op zaterdag werd de vermeende slechte kwaliteit van de route nog uitgebreid besproken tijdens de koffie met Rijstevlaai op het terras in Thorn (prachtige tocht, dank aan Nico). Dit kan natuurlijk worden opgevat als een sollicitatie naar een positie in de tochtencommissie, Nico! Gelukkig bleek de route 100% mee te vallen. Blijft staan dat het fietspad naar Leende-Valkenswaard (beide kanten) en het industrieterrein in Valkenswaard niet erg in de smaak vallen. Veel alternatieven zijn er echter niet en via de weg i.p.v. fietspad door dit stukje Valkenswaard maakte veel goed. Het café in Lommel had gebak, helaas niet zelf gebakken (we zijn verwend), maar we zaten lekker in de zon, achter de glazen wand. Nico sprak de renners uit de 30-groep nog even toe over de te hoge snelheid. Bij ons wordt alleen maar gevraagd om op de snelheid te letten, iets wat wij allemaal van nature continu doen, dus dat is een bekende open deur. Blijft overeind dat we dit seizoen toch enigszins een wegkapitein missen, en dat is jammer. Ondanks de wel degelijk aanwezige discipline helpt het uiteraard wel als iemand met meer gezag (Toon heeft daar overigens voldoende van) en een officiële functie (voorwaarde) roept dat 40+ te hard is (soms is dat inderdaad zo, al komen we iedere week met alle renners thuis).

Na de koffie reden we volle goede moed en met veel energie terug naar Mierlo. Windje mee was een extra bonus. Tot mijn plezier werd Borkel en Schaft vermeden via de Peedijk (asfalt ipv langdurig over de steentjes, en veel mooier), al moesten we daar Toon (de navigator) wel even aan herinneren. Na een near-accident in het bos richting Lierop op de Kempenweg, waarbij Mijke een Pools busje wel van heel nabij wilde bekijken, kwamen we vlotjes en veilig bij den Heuvel aan.

Op het terras werd in de zon nog even nagepraat over de tocht en het seizoen al voorzichtig na beschouwd, al mogen we nog een maand.

Kees

Terug naar nieuws