tcm

” LBL Le Champion 2016: Het was (te) zwaar”

14 augustus, 2016

Zaterdag 13 augustus: eindelijk was het zover. Na een lange voorbereiding, de nodige trainingen met de 28 groep, DiDo groep en de individuele klimritten in Limburg waren we klaar voor de rit. De dag van te voren waren we al in Luik neergestreken. Het was tenslotte een mooie gelegenheid om eens wat langer op stap te zijn. Bijkomend voordeel was  ook dat je relaxter aan de rit kon beginnen.  ‘s Morgens  bij de start hoorden we dat er uiteindelijk zo’n kleine 2000 deelnemers zouden vertrekken. De weergoden waren ons goed gezind. Een zon overgoten dag! Wel een straffe zuidwesten wind en na 12.00 uur een oplopende temperatuur van boven de 26/27 graden die het sowieso niet gemakkelijk maakte.

lbl1

Half acht: daar gingen we dan om eerst een rustige, relatief makkelijke 25 kilometer af te leggen. Wel steeds stijgend, goed fietsbaar vals plat en enkele korte klimmetjes met schitterende afdalingen. Dan wordt het lastiger, de Côte de Chambres doemt voor ons op. Een aardige kuitenbijter waar geen einde aan leek te komen. Achteraf een opmaat voor de rest! 🙂 Echter de Côte de Werbomont is dan weer een lekkere loper waar je het tempo goed kon vast houden. Meen me trouwens te herinneren dat LBL 1991 en 1992 veel van dit soort hellingen bevatte en dat we nu te maken kregen met veel zwaardere en langere beklimmingen. Ik hoorde dat ook tijdens de goed verzorgde tussenstops van enkele op leeftijd zijnde mannen die aan hun 28e deelname bezig waren! Nicole Masolijn van organisatie Le Champion daarover: ” Ja een pittig parcours waar je zo maar niet even aan begint.”

Intussen stonden er 65 kilometer op de teller en met geen centje vermoeidheid gaan we de Côte du Rideux op . Ook al geen makkie maar goed te overzien. Het viel me onderweg wel op dat ik relatief veel tijd boven mijn max. hartslagzone zat en dat die tijdens de relatief makkelijkere stukken, zelfs tijdens de pauze nauwelijks herstelde. Dat gaat dan in een flits door je hoofd maar je voelt je goed dus karren maar. Ondertussen genoten we van de rit en de prachtige natuur over de relatief verkeersluwe wegen ver van de dorpen af. We hoorden van de organisatie dat ze sinds twee jaar de start en finish hebben verlegd naar een andere locatie vanwege de ervaren overlast van de lokale bevolking. Ieder weekend en dan beide dagen is er wel een tourrit voor fietsers of motoren! Het blijkt een goede keuze. We maken ons op voor de derde kanjer, de Côte de la Roche à Frene . Een fraai heerschap die echt lang duurde, dan denk je ik ben er en dan begint het pas. Het klimmen gaat nog steeds soepel, voor veel deelnemers bleek hij te zwaar en liepen de laatste kilometer om aan de top te komen. Met de volgende verzorgingspost in zicht moet er eerst nog wat geklommen worden en op een relatief makkelijk stuk staat het sein nog steeds op rood. Inmiddels 115 km gefietst maar ik heb er geen goed gevoel bij. Even een stukje lopen, bankje zitten maar het herstel komt niet. Dan toch weer op de fiets want vermoeidheid voel ik nog niet echt. Dan begint het boven te ratelen, moet ik niet en zal ik wel, slik…..kippevel, shit en relativeer het geheel. Nog voor de rustplek  wacht ik op Dirk om hem te zeggen dat hij alleen verder moet. Een voorzorgsbesluit licht ik hem toe.

De organisatie wordt gecontacteerd en korte tijd later staan er twee auto’s voor mijn neus. Nicole Masolijn neemt de fiets mee en  Jan Willem Mijderwijk,  neemt me mee naar de rustplaats. Ter plekke blijkt dat het ok is maar de hartslagfrequentie te hoog blijft en dus echt niet meer verder. Kortom geen zorgen maar een goed besluit. Mijn zoon is ondertussen alweer onderweg om zijn rit te voltooien.  Dan komt Wendy Schulten van groep 28 en 30 🙂 aangereden en maakt een vermoeide indruk, het ging voor geen meter roept ze. Een pauze met bemoedigende woorden en krentenmik uit mijn rugzak moet haar wel een oppepper geven dacht ik. Nog 80 km te gaan voor deze durfal en ik ben benieuwd hoe die zijn verlopen. Natuurlijk  contact gehouden met de eenzame fietser en de bikkel was mooi op tijd binnen. De le Redoute beklom hij samen met Kevin Pauwels en daar heeft de organisatie enkele mooie foto’s van genomen.  Dirk zat al aan de cola al voor ik de finish bereikte……met de bezemwagen. Een einde die niet was voorzien. Al met al een enerverende dag met een goed georganiseerde toertocht en mooi maar zwaar weer in de woeste groene Ardennen!

lbl

We hebben genoten van onze samen gereden kilometers en gaan in 2017 voor een herkansing mits er groen licht is . Als troost 🙂 kreeg ik  nog een medaille en dat is er voor mij  1 met een gouden herinneringsrandje!!

N.D.

 

 

Terug naar nieuws