tcm

LBL Le Champion 2016: “Een rit om niet meer te vergeten!”

15 augustus, 2016

Mijn wekker stond op half vijf maar om kwart voor vier was ik al wakker.  Mijn tas heb ik vrijdagavond al ingepakt aan de hand van mijn fietslijst. Die controleer ik nog eens en zet mijn spullen in de auto. Even ontbijten nog en hup vol goede moed naar Luik. Daar aangekomen bleek dat ik me vergist heb in de starttijd. Je mag je startbescheiden afhalen vanaf zes uur, maar pas starten vanaf zeven! Pff! Koffie dan maar. Mijn lunch ben ik vergeten mee te nemen. Stom! Die stond niet op mijn lijst, nu wel dus! Dat gebeurt mij niet meer. Gelukkig heb ik wel twee stukjes zelfgemaakt bananenbrood en wat repen bij. Met een chocoladebroodje van Le Champion in mijn maag ga ik achter de startstreep staan.

wendy lbl

Dan worden we vrijgelaten en denderen we met zijn allen over de tijdsregistratiemat heen. Meteen op de eerste klim knalt mijn ketting tussen mijn crankstel en mijn frame. Muurvast. 🙁 Gelukkig stopt er een behulpzame held die de ketting er voor mij uit tikt. Met vette handen fiets ik een stukje met hem en zijn fietsvriend mee. De eerste honderd kilometers vreten verder lekker weg en voor ik het weet ben ik op de tweede post.  Daarna begin ik toch honger te krijgen.. Ik eet mijn laatste stuk bananenbrood en een stukje reep en hoop er het beste van. Dat is natuurlijk veel te weinig dus de laatste 25 kilometer naar de derde post sleep ik me duizelig voort, hopend op een goed eettentje bij de derde post. Helaas! Wel een café, maar dat blijkt gesloten. Ferme! Staat met dikke letters op de deur. Maar gelukkig (voor mij) is daar Nol met een stuk krentenbrood. De reden dat Nol daar zit is helaas wat minder. Gelukkig kon hij nog goed kletsen :). Ik hoorde van de organisatie dat er veel uitvallers zijn geweest, zelfs mensen die naar het ziekenhuis zijn afgevoerd.

Het krentenbrood is net genoeg om mezelf mee naar het dichtstbijzijnde café te slepen waar ik een bord bitterballen en een cola verslind. Niet het beste fiets voedsel maar wel snel klaar. De tijd begint namelijk te dringen! Als notoire laatste binnenkomer herken ik de tekenen. Minder mensen op de post, minder mensen onderweg.. En ja hoor, binnen no time fiets ik moederziel alleen in de middle of nowhere. Dat heeft ook wel wat vind ik.  Meestal heb ik dit al na de tweede post dus ik maak vorderingen. Nu begint het echte werk en al snel verzamel ik een klein groepje mede-laatkomers om me heen. Een groepje mannen dat sneller fietst dan ik, maar vaak stopt waardoor we elkaar weer tegenkomen. En een man en vrouw samen, ik ben de snellere klimmer van ons drie maar zij zijn de snellere dalers, dus ook wij fietsen elkaar steeds tegen het lijf. Dat schept toch een band, haha. Zeker omdat het nu toch wel pijn begint te doen. De vrouw van het stel had mij eerder nog uitgelachen omdat ik zei dat het zwaarste nog zou komen.

RocheAFrene

Na de Col de la Roche de Frène lachte ze niet meer. Ze twijfelden om de La Redoute te omzeilen en meteen door te fietsen naar Luik. Veel aanmoediging van mij hadden zij en haar man niet nodig om toch door te fietsen. Ik vond het leuk om ze tijdens elke klim en elke afdaling te zien dus een beetje eigenbelang zat daar wel bij. Na de redoute zijn ze alsnog afgestapt.  Ik begon te denken dat ik inmiddels echt de laatste was, tot ik op een beklimming in de verte een kenmerkend stipje zag verschijnen. Een fietser, lopend naast zijn fiets! Terwijl het zweet van mijn hoofd afdroop groette ik hem met een welgemeend ‘er komt geen eind aan!’. Hij was het roerend met me eens en strompelde verder. Na een klein stukje afdalen zie ik weer een muur op me afkomen. Of was het een langer stuk afdalen? Ik weet het niet meer. Na 230km wordt alles een beetje wazig. Ik schakel en knal! Weer mijn ketting tussen mijn frame en crankstel. Gelukkig weet ik nu zelf hoe ik dat moet verhelpen want in de verste verte is er geen ziel meer te bekennen. Te moe om te vloeken veeg ik mijn handen af aan mijn broek en stap weer op, richting de ‘muur’. Deze muur bleek het begin van de Côte de la Roche aux Faucons te zijn. Achteraf inderdaad een pittige klim. Côte du idioot galmt door mijn hoofd.

Cote aux Faucons 1

Bijna bovengekomen zat er een man met zijn fiets in de bosjes. Hij was op zijn telefoon aan het lezen. Ik zie het, registreer het maar reageer er niet op. Mijn brein werkt niet meer. Even later zie ik een busje wat hem optakelt. Ik kan dit alles volgen, omdat ik nou niet bijzonder hard meer naar boven hark. Uitgeput begin ik aan de afdaling. Degenen die mij kennen weten dat ik de afdalingen bij wijze van spreken langzamer doe dan de beklimmingen. Nu ben ik te moe om continue te remmen en dender naar beneden. Een hele belevenis.  Nog een paar kilometer en dan rijd ik eindelijk langs het bord Liège. Nog maar twee kilometer! En dan ineens is er nergens meer een gele pijl te bekennen. Ik ben niet voor één gat te vangen dus ik zet mijn TomTom aan. Links, rechts, klinkt het uit mijn achterzak. En dan: keer om indien mogelijk. Als zelfs de navigatie het niet meer weet.. Ik heb nog een kwartier rondgereden op zoek naar de route maar nu wordt het toch flink donker. Wetende dat ik om de hoek van de finish moet zijn bel ik de organisatie. Zij moeten toch nog flink zoeken om mij te vinden waardoor ik nog drie kwartier in de kou zit.  Nicole van La Champion pikt me uiteindelijk op.

Ze zal wel gedacht hebben.. Ik was zo moe en koud dat ik niet eens meer normaal kon praten dus veel meer dan een ja, nee, kwam er niet meer uit. Vanwege mijn staat van ontbinding ben ik zonder pardon geparkeerd in het hotel waar de organisatie sliep. Zonder autosleutels. Ze waren vast bang dat ik weg zou lopen, haha. Echt niet, dat warme bed was veel te verleidelijk. Na een medische check en een glas cola mag ik om twaalf uur s’ nachts dan eindelijk onder de warme douche en het bed in.

Ik reed deze tocht als voorbereiding op mijn doel van dit jaar; Diekirch Valkenswaard.  Achteraf blijkt deze monstertocht bijna het dubbele aantal hoogtemeters te hebben en in het verdere parcours geen meter vlak te zijn. Veel zwaarder dus en ik heb het net binnen de tijd (veertien uur) gehaald.  Ik vond het een fantastische tocht. Veel pijn en afzien in een mooie omgeving. Ik denk eraan om het volgend jaar weer te doen.  Diekirch Valkenswaard is over twee weken en dit jaar ga ik die tocht verpulveren!! Alleen dan moet ik wel wat te eten meenemen!! 🙂

Misschien zijn er nog meer leden die deze tocht gefietst hebben deze augustus, of eraan denken dat volgend jaar te doen?

W.S.

Terug naar nieuws