tcm

Inspiratie door Harrie Geeris!

1 juni, 2016

Mijn herintreding als wielerliefhebber op de weg dateert van 2 jaar geleden. Het was op dat moment zeker 23 jaar geleden dat de laatste kilometers op de racefiets werden afgelegd. Naar ik meen me te herinneren was dat tijdens Luik Basten Aken Luik 1991 !  Vol trots werd het plaquette ter herinnering in ontvangst genomen. Met een aantal collega’s  (Ton Paulissen, Luk de Graaf, Paul  van Heuven en Martin Smelik ) reden we die in 1990 ook al een keer. Martin was destijds mijn vaste trainingsmaat. Wat kon die man dalen. Zonder angst  zette Martin bij wijze van spreken zijn fiets haaks door de bochten! Ik noemde hem altijd “De Adelaar”.

Aanleiding om de hobby weer op te pakken is beslist het feit dat onze zoon Dirk is gaan fietsen en doet dat naar idee van enkele kenners op een te laag niveau. Recentelijk werd hij nog uitgenodigd voor deelname aan wedstrijden voor niet licentiehouders en heeft een eerste kennismakingstraining bij HSW Bladel erop zitten.
Dat ik na een voorzichtige opbouw inmiddels al weer een aardig toerke kan maken is te danken aan een toevallig moment van deelname als proefpersoon aan een slaaponderzoek. Het voert te ver om daar inhoudelijk op in te gaan maar het uitgerust zijn na een kwalitatief goede slaap heeft mijn welzijn met 100% verbeterd!

Van huis uit werd het respect voor sporters ons met de bekende paplepel in gegoten. De belangstelling ging uit naar sport in het algemeen maar specifiek voetballen, schaatsen en wielrennen. Vooral dat laatste keek  ik graag en dan heb je zo je idolen. Gerard Vianen natuurlijk maar ook Jan Janssen, Joop Zoetemelk en Raymond Poulidor. Sympathieke coureurs met een geweldige staat van dienst. Als je dan als kind op de gewone fiets zat fantaseerde je wel eens dat het een racer was en werkte je het zweet op de kop en het snot voor de ogen om dan een paar kilometer verderop zogenaamd als winnaar over een denkbeeldige lijn te flitsen. Een racefiets werd pas gekocht op 33 jarige leeftijd. Nog steeds kijk ik graag naar wielrennen. Wout Poels kreeg me tijdens LBL in april j.l. echt wel op het puntje van de stoel. Dan die spannende Giro de afgelopen 3 weken. Wat gunden we met zijn allen de roze trui aan Steven Kruijswijk.

Echte idolen heb ik niet meer maar het respect voor (oud) renners is er nog steeds. Zo ook voor Harrie Geeris. Er zijn er van jullie die hem zeker kennen. Als amateur boekte hij aansprekende resultaten. Ik vroeg hem welke wedstrijden het meest zijn bijgebleven en hij wist daarbij ook nog een “aardige” anekdote te vertellen. Harrie: ” Ik wordt nog vaak herinnerd aan de dr. Pepperrace die ik 3 maal achter elkaar won. Maar daarnaast is het misschien wel de eerste “officiele wedstrijd” die ik in Belgie heb gewonnen die me nog het meeste bijstaat. Het was in het plaatsje Bierbeek. ( ja, ja en dat voor een beperkte gelegenheidsdrinker als ik ). Ik heb toen met de plaatselijke favoriet zo’n 40 km voor een jagende meute gereden met daarin allemaal namen waar ik tegen op keek. ( Marc Manders, Janus Slendebroek, Frank Moons, Peter Koppen en noem maar op) We kregen nooit meer dan 10 seconde voorsprong, maar toen het er naar uit ging zien dat we vooruit bleven bood de medevluchter mij zo’n slordige 500 Belgische Franken  (toen ongeveer 25 gulden ) zodat hij als winnaar over de streep kon komen. In mijn onervarenheid en naiviteit zei ik dat ik er mee akkoord ging. Echter met de streep in zicht kwam de drang om te winnen in me naar boven en klopte de plaatselijke favoriet. Ik was even bang hij me samen met zijn supporters levend zou villen. Maar al snel kwam hij me tegemoet om me te feliciteren.”                                                                                                                                                                                                  

Fietsen is zijn grootste passie en hij is getrouwd met Kim van Gog, een vrouw die net als dochter Femke het fietsen in de benen heeft. Femke rijdt ook wedstrijden en we vinden haar naam met regelmaat in ( de kop van ) de uitslagen terug. Over Kim zegt Harrie: ” In de ronde van Asten hebben ze me een keer als winnaar aangewezen en kreeg ik bloemen uit handen van een mooie ronde miss. En ja van het een kwam het ander! Kim fietste in die tijd bij Buitenlust o.a. samen met Leontien van Moorsel die op dat moment aan het begin stond van een voor ieder wel bekende carrière.”

Harrie is een collega van mij en we zijn beiden langdurig werkzaam binnen Kempenhaeghe: Experticecentrum voor epileptologie, slaapgeneeskunde en neurocognitie te Heeze. Er zijn enkele verschillen. Harrie werkt overdag en doet dat binnen de paramedische discipline . Ik werk gedurende de nacht maar dan binnen de verpleegkundige discipline. We werken wel voor het zelfde doel, het welzijn van de patienten en lossen elkaar s’ morgens bij wijze van spreken af.

schakel p6 harrie geeris en nol dijkers schakel harrie geeris en nold ijkers b_FHP1194 foto: Henk Pluym

Het grootste verschil tussen ons beiden is het aantal kilometers die per jaar worden gereden en het gemiddelde waarmee dat gaat. Je kunt je voorstellen dat de score veruit in het voordeel van de Geldropenaar uitvalt! In principe stapt hij alle dagen op het stalen ros en heeft b.v. voor aanvang van het werk er al een uurtje trappen op zitten. Na het werk natuurlijk met een flinke omweg terug naar huis.

Harrie mag dan wel geen wedstrijden meer rijden maar zondagmorgen j.l. ging hij met enkele ” oud ” renners de weg op en ze zullen, zo aan het gemiddelde te zien er beslist een wedstrijdje van hebben gemaakt. Hij zegt daarover: ” Soms laat ik me samen met wat ‘oud’ coureurs nog verleiden tot een ‘stevig’ rondje. Vaak komen dan ook de sterke verhalen van vroeger weer naar boven die telkens sterker lijken te worden. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan”.  Nu is het zo dat ik van dichtbij de door hem gereden ritten volg en die zondagmiddag kwam het overzicht binnen. Onbewust was er meteen weer inspiratie! Even vlug op buienradar gekeken en het zou nog wel anderhalf uur droog blijven. Het plan was om een uurtje 33 gemiddeld te draaien en zodoende fietste ik als een “speer” richting Mierlo en Lierop. In het dorp werd ik ingehaald door een auto die het rode duimpje naar beneden te zien kreeg, daarna weer een rode melding maar die was voor mij, :- ( , …. 34….oei… maar in de remmen was geen optie! Vooruit met die geit. Dan achter Lierop door, de Somerenseweg op, nu richting Heeze. De spieren beginnen te protesteren maar verstand op nul. Op de Vlaamseweg een rij hinderende auto’s die me te langzaam rijden, hup er voorbij, afdraaien de Sterkselseweg op, het gaat piepen en kraken. Voorbij Kempenhaeghe, het hart gaat bonken en dan op het eind weer de Somerenseweg op. Nog eenmaal aanzetten, bijschakelen, de ademhaling bereikt het hoogtepunt. En dan…..en dan……moet ik toch echt het schema loslaten. GPS stop. Slechts 21,2 km en totaal 38 minuten met 33 gemiddeld. De resterende 25 km een tandje lager maar voor de regen thuis. Voldaan en heerlijk getraind. Inspiratie door Harrie Geeris!!

N.D.

Terug naar nieuws