tcm

Het komt dichterbij ……. 6 juni 2019

31 mei, 2019

Hemelvaart 2019

Het komt dichterbij…

Uur U op D-Day: 6 juni 2019…

Ik merk dat het me echt wat doet. Ben ook weer veel emotioneler. Niet zoals net na het overlijden van Jan, maar kleine dingen zorgen ervoor dat ik sneller weer ‘natte’ ogen heb en soms ook dat de tranen echt over mijn wangen rollen. Ook nu ik dit schrijf en een berg emoties door mijn lijf gieren. Zit gewoon inwendig trillend en met tranen in mijn ogen te schrijven.

WAT WIL IK DIT GRAAG DOEN!!!

Morgenavond, vrijdag 31 mei 2019, na mijn werk wordt de bus waarin Nico, Henk, Laura Maria, Gerard en ik naar Frankrijk zullen rijden gebracht. Zaterdag om 16.00 uur zijn Laura Maria en Henk bij mij. We gaan een hapje eten en vroeg naar bed want zondagochtend om 04.30 uur ongeveer moeten we echt aanrijden. Nico en Gerard oppikken en HOP! naar Frankrijk, naar Oz-en-OIsans. Maandag de eerste training, daarover straks meer..

Want voordat we weg gaan, heb ik nog veel te doen! Morgen eerst nog een dag werken. Dat wil ik ook goed afsluiten. Een ding is zeker! Ik wil mijn collega’s nog bedanken voor hun bijdragen aan mijn doelstelling zo veel mogelijk geld in te zamelen voor kankeronderzoek. En dan thuis: Het gras moet nog gemaaid worden, huis aan kant, katten verzorgd, mijn fiets nog goed af laten stellen en poetsen, auto naar de garage om enkele reparaties uit te laten voeren, koffer pakken…
Nu ik dit allemaal zo opschrijf breekt het zweet me uit! Hoe krijg ik dat allemaal voor elkaar voor zaterdag 16.00 uur???? Dit zijn dan allemaal feiten. Daarmee kan ik mijn gedachten afleiden van waar en voor wie ik het allemaal doe. Ook van waarom ik de drive heb om te doen wat ik ga doen…

Vanavond Miranda ook nog aan de telefoon gehad. Ze gaat fysiek goed vooruit. Heeft geoefend hoe ze in en uit de bus moet stappen, achter een rollator kan lopen en dat soort dingen die wij allemaal onbewust en zonder er over na te denken doen.


De fiets waarop Nico haar naar de top van de Ad6 moet brengen, is klaar. Ze moeten alleen maandag nog een eerste training doen. Ik ga ervan uit dat ik het eerste ‘proefkonijn’ van Nico ben voordat we Miranda in de kuipstoel voor op de fiets laten plaatsnemen.Miranda mag geen inspanning doen en krijgt steun in haar rug, zodat ze goed kan blijven zitten.

Mijn broer heb ik gevraagd in welke bocht hij graag heeft dat ik een kaarsje voor hem opsteek. Hij wil graag bocht 12, zijn verjaardag datum. Marion, een vriendinnetje wil graag een bocht die ik mooi vind. Miranda heeft ook nog enkele wensen en ik mag aannemen dat ook Nico zijn wensen voor enkele bochten heeft. Gelukkig hoeven we niet op topsnelheid omhoog. Voor Nico waarschijnlijk ook wel prettig dat we het rustig aan kunnen doen om die 21 bochten omhoog te overwinnen.

Jantje zou trots op me zijn geweest, denk ik. Heb vandaag zijn foto nog maar eens goed vastgepakt. Ook al is het inmiddels al meer dan 6 jaar geleden dat hij is overleden en ik ook al meer dan de helft van de tijd dat ik in mijn/ons huis woon alleen woon, blijft het af en toe lastig en mis ik hem. Het is niet zo, dat ik er in blijf hangen, het zijn momenten waarop je ineens een flashback hebt van dingen of gedachten die je gedeeld hebt. Die er nu ook weer even vaker zijn.
Grappig dat ik nu dingen op de fiets doe (en het nog leuk vind ook!) waar ik vroeger vreselijk over kon uitvallen naar hem omdat hij b.v. een route had gemaakt die gedurende een klein stukje over gravel of zand ging. Als er een ‘boven’ is en hij ziet me van bovenaf bezig, lacht hij zich ‘de lul uit de broek’. Voor hem is het helaas te laat, het doel dat ik dien. Laat het voor mijn broer en al die anderen die nog met die K-ziekte kampen, niet te laat zijn!

Vandaag nog zo een 130 km gefietst. Met de club. Ook af en toe beetje afgezien. Ik noemde mezelf een trubbeljet toen we bij de pauzeplek kwamen. Gelukkig ging het daarna beter (ook dankzij de wind die wat beter mee hielp). Merk ook dat ik mezelf een virtuele draai om de oren geef als ik het moeilijk heb: wat is een beetje afzien nu ten opzichte van iemand die aan kanker lijdt? Kop op! Niet zeuren, fietsen!

Dat is wat ik binnenkort ga doen met de Stichting 2Climb2Raise, Nico en Miranda begeleiden met hun tocht naar de top van de Alpe d’HuZes!

Met als doelstelling: Kan je het niet alleen, doe het samen!
Alle beetjes helpen! Aan degenen die mijn nog niet gesteund hebben om een zo groot mogelijke bijdrage te halen voor de kankerbestrijding vraag ik het volgende:

Wil je me helpen mijn doelstelling te halen?
Dit kan via de volgende link: https://www.opgevenisgeenoptie.nl/s/5790/6489
Ik en de kankerstichting zijn je dankbaar!

Carla Tielen

Terug naar nieuws