tcm

“Een ritje in het donker: Zien en gezien worden!”

5 december, 2016

Het is niet zomaar een gewoonte om op je racer te stappen als het donker is. Toch kom ik met regelmatig mensen tegen op de mountainbike/ATB of racefiets met een rugzak achterop als ik s’ morgens vanuit het werk naar huis rijd. Vanaf oktober begint het steeds eerder donker en later licht te worden mede afhankelijk van de weersomstandigheden. Na het verzetten van de klok naar de wintertijd, komt dat proces  in een stroomversnelling. Ik moet zeggen dat het iedere keer weer wennen is. Eigenlijk went het ook niet en vraag me de zin en onzin daarvan wel eens af.

Maar goed, fietsen in het donker, daar gaat het over. Niet zo lang geleden fietste ik voor het eerst op de Bianchi naar het werk. Dat viel tegen, irritant zelfs, hoe naïef kun je zijn. Ik had provisorisch  een paar lampjes gemonteerd en wist natuurlijk voldoende de weg, peace of cake……..dacht ik. Maar van overdadig licht en zicht was geen sprake, dat heb ik geweten. Drie maal belandde ik in de berm naast het fietspad tussen Lierop en Heeze en bleef maar amper op de been. Het zicht was sowieso overal niet best maar als er een auto tegemoet komt met de grote lampen aan is het helemaal een ramp. Snelheid durfde ik nauwelijks te maken. Oneffenheden in het asfalt en omhoog gekomen stoeptegels rammelde me zo nu en dan aardig door elkaar. Gelukkig ben ik zonder kleerscheuren aangekomen in Kempenhaeghe. Een collega nachtverpleegkundige komend vanuit Asten en me inhaalde op de Vlaamseweg, sprak me er later nog over aan. “Was jij dat met die klein lampkes, levensgevaarlijk Dijkers!”

Verdikkeme, dat moet me geen tweede keer gebeuren en ben de volgende morgen, na advies van collega Harrie Geeris, een professionelere verlichting gaan aanschaffen. Een hallogeen lampje voor op de helm of stuur, die naar blijkt met drie standen een heuse lichtbundel produceert. Met vertrouwen stapte ik de avond van het eerst volgende nachtdienstblok op mijn trouwe metgezel en na wat instelwerk was het gas erop. Zooooooo dat was gaaf, wat een bundel licht en wat een zicht ook. Door Mierlo, linksop richting Lierop, afdraaien naar Hersel en rechtsaf langs de Zuid-Willemsvaart. Prachtig, niet te geloven welk een verschil. Het lijkt of ieder detail van het wegdek zichtbaar is. Relaxed fietsen zo. Alleen het geblaf en geren ( lekker nederlands 🙂 ) van een hond nabij het A67 viaduct, deed de hartfrequentie tijdelijk tot boven de 180 belanden. Het hart bonkt in de keel. 🙂 en dan klinkt er gefluit en geroep, “Harco……….hierrrrrrrrrrrrrrr”. Oef…… mazzel. 🙂

Bij de Abimec afdraaien naar Heeze en rechtsaf naar Lierop. Tijd zat dus voor het plezier wat extra kilometers. Heejjj, een drietal auto’s die hevig met de lichten seinen, daarna enkele die flink toeteren. Kennelijk hebben ze me gezien maar het zal beslist niet zijn dat ze me kennen zeker. 🙂 De lichtbundel scheen iets te enthousiast in de verte dus een tikkie lager. Wel voorzichtig want er komt behoorlijk wat warmte vanaf. Net voor het dorp via de Meervensedijk de bossen in. Daar wordt ik verrast door een ree die nieuwsgierig uit de bosrand komt gestapt en me aankijkt zo van: “Wa komde gij hier doen”. Omdat ik haar snel nader springt zij sierlijk over een paar boomstammen het bos in en in een flits tel ik er nog 2 viervoeters bij. Schitterend, maar daar blijft het niet bij want een kleine 1000 meter verder, net voorbij de Aa steekt een vos de weg over.  Tot slot vliegt tijdens de tweede toer over de Vlaamseweg een steenuil voor me langs. Heel bijzonder zo’n ritje van 33 km in het donker. Moe?…helemaal niet, tevreden?…..dat zeker, heb veel gezien en ben veel gezien. Veiligheid boven alles.

N.D.

Terug naar nieuws