tcm

De Zuiderzeetocht 2016: deel 2

6 november, 2016

Zoals eerder aangekondigd De Zuiderzeetocht 2016: deel 2. Gerald te Nijenhuis, initiatiefnemer van deelname aan deze tocht, maakte een persoonlijk verslag. Daar heb ik de bijdrage van Carlo Rutjens , Danny Benoy en Kees Verduin in verweven. Steek de openhaard maar aan, ga rustig zitten, schenk een wijntje in en neem de tijd. Het is een heel verslag geworden!! 🙂 Een foto van Gisela volgt nog! 🙂

landkaart-met-route

De route van de Zuiderzeetocht 2016

Gerald: ” Vorig jaar rond deze tijd speelde ik met het idee om in 2016 een uitdagende, eendaagse lange afstand, fietstocht te gaan maken. Ik had een tocht in gedachten waarbij de combinatie van het aantal kilometers, de uren op de fiets en de factor vermoeidheid een behoorlijke rol zouden gaan spelen. Al snel ontstond het idee om in 1 dag rond de voormalige Zuiderzee te fietsen. Toen ik voor het eerst aan enkele vrienden vertelde over dit plan, was steeds de vraag: in hoeveel dagen ik dit wilde gaan doen?! Bij het horen van mijn antwoord zag ik vooral gefronste wenkbrauwen en hele verbaasde blikken. Ik wist het toen zeker. Dit wil ik gaan doen!

Tijdens een van de zaterdagtochten met TCM begon ik (in de Daatjeshoeve) over mijn plannen te vertellen. Ik peilde ook eens voorzichtig. Wellicht waren er wel meerdere liefhebbers voor deze tocht? De reacties liepen nogal uiteen. Zo bedankte er iemand vriendelijk voor de eer en voegde daar ook nog eens aan toe, dat deze afstanden echt waren bedoeld om met de auto af te leggen!! Begin mei verstuurde ik een groeps appje en binnen no-time waren er 8 fietsers die aangaven ook wel interesse te hebben in zo’n avontuur”.

Dany reageerde als volgt: “Toen ik begin dit jaar vernam dat er een plan was voor het rijden van een monstertocht heb ik niet lang hoeven te twijfelen om me hiervoor aan te melden. Immers vanuit mijn jeugdjaren had ik prettige herinneringen aan het zeilen in en rond het Ijsselmeer. Fietsend was dat er tot nu toe nog niet van gekomen in al die jaren. En nu kwam er dus een gelegenheid om die uitdaging aan te gaan. Toen ik hoorde om wat voor afstand het ging moest ik toch wel even achter mijn oren krabben: ruim 300km. In mijn leven had ik nog nooit zo’n afstand gefietst in 1 dag! Het mooie aan deze uitdaging is de voorbereiding daar naar toe en het feit dat het naast een persoonlijk uitdaging ook om een groepsgebeuren gaat.”

Gerald schrijft verder: “Hoogste tijd dus om zaken concreter te maken. De route was er in hoofdlijnen, een datum volgde snel, de pauzeplekken werden vastgelegd, er werden doucheruimtes geregeld, etc. etc.. En Ilse gaf direct aan dat ze met ons mee zou gaan om de volgwagen te besturen.

Op zaterdag 9 juli was het dan eindelijk zover. Er hadden zich inmiddels 12 andere fietsenthousiastelingen aangemeld. Een mooi en sterk gezelschap uit zowel de 30 als de 33 groep. Sommigen hadden daags tevoren een hotelletje geboekt om fris aan de start te staan. Anderen, waaronder ikzelf, waren “voor dag en dauw” opgestaan en vanuit Mierlo vertrokken. Vanwege een wegafsluiting waren we iets later dan gepland bij de jachthaven in Weesp. Op de parkeerplaats was het een gezellige drukte. Iedereen had er zin in en jawel er was ook wel een beetje spanning………300+ km fietsen op 1 dag is nl echt geen kattepis! Even na achten gingen we van start. De weergoden waren ons goedgezind. Het was droog, er stond een windje en ook de zon was er al vroeg bij. We fietsten Weesp uit langs de Vecht. Het was nog heerlijk rustig en ik genoot van de stilte en de weidse blikken over de weilanden. We fietsten in een lekker tempo richting Almere. A la TCM draaiden we continu en deden we allemaal kopwerk. We hadden 4 navigatoren die ieder een deel van de route voor hun rekening namen.

_dsc0040

Nog mooi in het zonnetje!

Eenmaal in Muiderberg aangekomen werd de ochtendstilte plots verstoord door een wel heel vreemd plonkend geluid. Het bleek een spaak in het voorwiel van Mijke te zijn die het spontaan had begeven. Doorfietsen was niet meer mogelijk. De velg trok zo krom als een hoepel en de remmen liepen daardoor aan. Shitttt!! We hadden wel reserveachterwielen, maar geen voorwielen meegenomen!!?? In geval van een lekke band zouden we niet wachten op de volgwagen, maar de lekke band zelf verwisselen. En tja wat kon er nou eigenlijk misgaan met een voorwiel?

Een spaakbreuk? In een voorwiel!!?? Dat was echt een zeldzaamheid, zo was mij daags tevoren nog verteld. Ver……!! Statistieken wat heb je daar nou aan! Gelukkig hadden we een volgwagen die werd “bemand” door Ilse en Gisela (de vrouw van Carlo). In allerijl gingen de drie dames op zoek naar een fietsenmaker, terwijl wij met 12’en onze weg vervolgden. We passeerden de Oostvaardersplassen en kwamen langs De Batavia die in de haven van Lelystad lag aangemeerd. Het eerste stuk ging heel makkelijk en de benen voelden die dag super. Het fietstreintje liep gesmeerd. Tot Urk volgden we het “schapen”pad. Een schitterend fietspad onder aan de dijk en direct langs de Zuiderzee gelegen. Op een paar honderd loslopende schapen na, hadden wij het fietspad voor ons alleen. We hadden continu een mooi zicht op de Zuiderzee…..schitterend! Jammer alleen dat er vrij grote en scherpe stenen op het schapenpad lagen, waardoor we hier maar liefst drie keer lek reden (Nico, Carlo en Kees). Net voor Urk zagen we ineens dat Mijke ons tegemoet kwam fietsen. Huh was dit een hullucinatie?? Gelukkig bleek de velg door een welwillende fietsenmaker te zijn gerepareerd.

op-weg-naar-urk

Op weg naar Urk

In Urk stonden Ilse en Gisela ons al op te wachten met sportdrank en andere versnaperingen. Na een goede kop koffie met gebak stapten we weer snel op de fiets. We hadden immers nog heel wat kilometers voor de boeg. De volgende stop hadden we in Makkum. Eenmaal de bocht door en Lemmer voorbij kregen we een forse ZW wind op kop. Tjemig ….zo hebben we hem straks dus ook op de afsluitdijk….pffff. Onderweg kwamen we door mooie typisch Friese plaatsjes als Oudemirdum, Laaxum, Stavoren, Hindeloopen en Makkum. Ook in Makkum stonden onze meiden ons weer op te wachten. We waren nu over de helft, hadden honger als een beer en de lunch ging er dan ook in als Wieger Ketellapper. Tijdens de lunch zat iedereen er goed bij en ik had dan ook goede hoop dat we met zijn allen zouden gaan finishen. Eenmaal buiten het restaurant begon het weer snel te veranderen. En bij het uitfietsen van Makkum vielen de eerste regendruppels. Eenmaal aangekomen op de afsluitdijk werden de waterkranen van boven flink opengedraaid. Het plenste uit de hemel en ook de wind was flink aangezwollen tot wel 5 bft. Nu werd het pas echt zwaar. We hadden 200 km op de teller, zaten al uren op die smalle zadeltjes en de elementen werkten nou niet bepaald mee. Het fietstreintje dat eerder die dag nog zo gesmeerd liep, was ineens behoorlijk uit zijn doen. We moesten nog ruim 100 km tot Weesp en er moest behoorlijk gestoempt worden op de pedalen om nog vooruit te komen. Goh…wat is die afsluitdijk dan ineens lang. Kees beaamt dat:” Tja, die afsluitdijk was wel het meest heroïsche aan de tocht. Stefan nogmaals bedankt voor het organiseren van de “trein”. De inzinking op weg naar Hoorn, maar ook dat het daarna wel weer ging, zijn me goed bijgebleven.”

_dsc0061

Meest heroïsch

Gerald: “De forse wind en regen op de afsluitdijk had zijn tol geëist. Want zo’n 15 km na de afsluitdijk besloot Cyril om de tocht in de volgauto voort te zetten. Met 12’en reden we verder naar onze laatste korte stop in Hoorn. Onderweg nog 2 lekke banden (Dirk en ikzelf).

_dsc0042

Even “bijtanken”

In Hoorn hadden de dames er voor gezorgd dat we nog even snel energie konden bijtanken voor de laatste 70 km naar Weesp. Er lagen bommetjes met koolhydraten voor ons klaar…..cola, sportdrank, snickers, bananen, koeken etc. etc. Het treintje had zich inmiddels herpakt en via Monnickendam, Broek in Waterland en Durgerdam bereikten we Amsterdam. We reden langs het Amsterdam Rijnkanaal toen de tellers de magische 300 km grens aangaven!! Er werd even kort gejuicht en daarna werd weer snel doorgetrapt voor de laatste 10 km tot Weesp. We bereikten samen de finish in Weesp en het gevoel was geweldig. Alle vermoeidheid was ineens naar de achtergrond verdwenen. We hadden het samen geflikt! 310 km en dat met een gemiddelde van 30 km/u. Het halen van de finish gaf bij iedereen zo’n enorme kick. Met een uitermate tevreden gevoel en een big smile stapte ik van de fiets. We did it!! Ik heb nog dagenlang met die een hele grote smile in Helmond rondgelopen.

Met een heel tevreden en goed gevoel kijk ik terug op een onvergetelijke (fiets)dag en een hele bijzondere prestatie die we samen hebben geleverd!! Behalve een spaakbreuk en 5 lekke banden hebben we onderweg gelukkig geen grote tegenslagen gehad. Mede dankzij het snelle handelen van Ilse, Gisela en de plaatselijke fietsenmaker heeft Mijke de tocht gelukkig nog grotendeels met ons mee kunnen fietsen. En dankzij de dames konden we bij iedere pauzeplek steeds weer even “bijtanken”. TOP dames! De route was prachtig. We fietsten voornamelijk over rustige en landelijke wegen. We reden over en voor de dijken en hadden zo steeds een schitterend uitzicht op de Zuiderzee. De route was afwisselend en zelfs de Flevopolder was mooier dan ik me had voorgesteld. Nico en Herman nogmaals bedankt voor het meedenken/helpen en finetunen van de Zuiderzeeroute!  En ook dank aan de 4 navigators (Nico, Frank, Kees en Herman) voor het goede gidswerk onderweg.

Ik kijk terug op een fantastische dag en ben ook al weer aan het nadenken over een nieuwe uitdaging in 2017. Wordt dus vervolgd……….. ?”

Ook Carlo reageert enthousiast: “2016 werd het jaar van mijn eerste fietstocht boven de 300 km. Ik had er erg veel zin in! Het werd een mooie fietsdag die goed was georganiseerd door Gerald en Ilse, zelfs een volgwagen waarin mijn vrouw Gisela ook plaats had genomen. Het meest heroïsche deel was met de wind tegen op de Äfsluitdijk in de enige en langste plensbui van de dag! Met een gemiddelde snelheid van boven de 30 per uur aan het einde van de rit mochten we zeer tevreden zijn. Ik kijk alweer uit naar de volgende megatocht  🙂 .”

_dsc0049

Na gedane arbeid is het goed rusten. 😉

_dsc0054

 

Dany vat zijn ervaringen als volgt samen: “Afgezien van enkele kleine opstartproblemen op de dag van de waarheid verliep de eerste helft van tocht letterlijk op wieltjes: handjes op het stuur, kiekjes nemen, van de iets minder vertrouwde landschappen genieten, een zacht windje in de rug, en krachten sparen voor wat komen ging. Aan het goede humeur van Moeder natuur kwam aan het begin van de tweede helft van de tocht een abrupt einde. Op de Afsluitdijk werd het zacht windje een furieuze meedogenloze tegenstander wat zich door niets liet tegenhouden en bovendien werd bijgestaan door een onophoudelijk bijna horizontale regenval. We moesten als groep alle zeilen bijzetten die we bij hadden om deze ongure elementen van de Moeder Natuur  te trotseren. Maar zij zag in dat het geen zin had om ons nog verder te tarten en zo hield de regenval als bij toeval op bij verlaten van de Afsluitdijk. Voor de regen kwam echter een andere geduchte tegenstander in de plaats. Naast de strakke tegenwind werd de vermoeidheid een niet te onderschatten tegenstander. Mede dankzij volgwagen en de goede verzorging van de begeleiders konden we als groep de wind en deze inzinking het hoofd bieden tot aan het einde van deze toch wel uiterst memorabele fietstocht.”

Tot slot zegt Kees: “Het was een prachttocht, hoewel het Noord Hollandslandschap zo verlaten leek. Wie wil daar nu wonen??”

Deelnemers Zuiderzeetocht 2016:

 Cyril Barendse, Dany Benoy, Herman Borg, Frank van den Bosch, Franklin Cremers, Marcel Jansen, Dirk Kanters, Gerald te Nijenhuis, Stefan Scheepers, Carlo Rutjens, Cees en Mijke Verduin, Nico Verschuren

N.D.

 

Terug naar nieuws