tcm

Zuiderzeetocht 2016 deel 1: ” Het werden mijn helden.”

18 oktober, 2016

Na een oproep aan de deelnemers van de Zuiderzeetocht 2016 om een bijdrage te leveren aan een column daarover, werd ik positief verrast door de hoeveelheid informatie en foto’s van deze dag. Daarom werd besloten de column in tweeën te knippen. Deel 1: de bijdrage van Ilse te Nijenhuis, echtgenote van Gerald en in het dagelijks leven yoga-lerares. Ik vindt het bijzonder vanwege het feit dat zij zonder lidmaatschap van TCM, erg betrokken blijkt te zijn bij de hobby van haar man en zijn collega’s. Het verhaal is zo persoonlijk geschreven dat ik hier als columnist niets aan wilde veranderen. Lees het straks zelf maar dan begrijpen jullie wellicht wat ik bedoel. Deel 2 verschijnt eind volgende week en zal een samensmelting zijn van de resterende bijdrages en alle foto’s, zeer de moeite waard!

p.s: Bij de column van j.l. zondag zijn nog enkele leuke actie foto’s geplaatst van de 28 groep, helaas is de tekst wat versprongen 🙁 .

N.D.

 

“Al maanden fantaseerde Gerald over een ‘monstertocht’ op de fiets; 300 km op 1 dag. Er waren echter steeds mitsen en maren; waar, wanneer, alleen of in groepsverband en wat als het weer…, de fiets…etc. Langzamerhand begonnen op alle vragen een antwoord te komen en er bleken bij TCM nog meer mensen te zijn die zo’n uitdaging wel aan wilden gaan! De datum werd geprikt, de route gemaakt, de pauzeplaatsen gereserveerd en spontaan bood ik aan om deze helden op hun tocht, daar waar mogelijk, bij te staan als bestuurder van de volgwagen. 

Na een korte, bijna slapeloze, nacht ging op zaterdag 9 juli om 04.00 uur(!!) de wekker en ontmoetten we om 05.00 uur Herman, Franklin, Dirk, Stefan en Cyril op de parkeerplaats bij de Heuvel in Mierlo. Op naar het startpunt in Weesp. Daar stonden Nico, Frank, Dany, Marcel, Myke en Kees al op ons te wachten. Er hing een sfeer van gezelligheid, opwinding en gezonde spanning. De reservewielen en tassen voor onderweg werden in de volgauto gelegd en toen ook Carlo en zijn vrouw Gisela, die deze dag mijn bijrijder zou zijn, arriveerden konden de renners op pad.

Bemand met TomTomnavigatie, wegenkaarten en Mio GPS bereidde ik me voor op een lange dag met veel wachten, want ik hoopte dat de groep zonder al teveel problemen hun tocht zou kunnen vervolgen en mijn hulp niet nodig zou zijn. Echter…..nog geen 10 minuten na hun vertrek ging de telefoon en kreeg ik een adres door waar ik naar toe zou moeten komen. Eerst dacht ik nog dat het een grapje was om te kijken of ik wel wist hoe de navigatie werkt…..maar bij aankomst troffen we een zwaar teleurgestelde en balende Myke. Er was een spaak in haar voorwiel geknapt en dit had een enorm slag in het wiel veroorzaakt. Ze kon onmogelijk verder.

De groep moest zonder hun enige heldin verder. De fiets van Mijke ging op de drager, zijzelf achterin, op de GSM zoekende naar de dichtstbijzijnde fietsenzaak. Het was echter nog pas 08.15 uur en er was nog geen winkel open. Lang verhaal kort……uiteindelijk een fantastische hulp gevonden in Lelystad die met engelengeduld de spaak heeft gerepareerd en het slag uit de wiel wist te halen. Kosten? €0,–!! Vriendelijkheid bestaat nog! Fantastisch!! Helaas kon Mijke pas weer aansluiting vinden met de groep bij de eerste stopplaats in Urk, maar heeft ze de tocht verder probleemloos kunnen vervolgen. Chapeau.

Het was super om de groep te volgen, voorbij te rijden en later weer op te wachten. Er waren stukken op de rit waar ik met de auto niet kon komen en de opluchting was iedere keer groot als er gedurende dat stuk geen beroep op de volgauto gedaan hoefde te worden. Daar waar mogelijk stopte ik onderweg om ze aan te moedigen, wat dorstlessends aan te bieden en de mogelijkheid te bieden om de energie, middels versnaperingen, weer wat op pijl te brengen.

Gedurende de dag groeide mijn bewondering voor deze renners en werden ze ‘mijn’ helden. Toen ze de Afsluitdijk opgingen regende het hevig en de wind was pal op kop. Met de auto kwam ik ze voorbij en brak zowat mijn hart. Maar ze gingen gestaag door en werkten goed samen, rouleerden als professionals en samen presteerden ze het om deze monstertocht te vervolmaken. Enkele kilometers na de Afsluitdijk besloot Cyril dat het, met ruim 200 km op de teller voor hem voldoende was geweest en nam hij plaats in de volgwagen.

Ik heb enorm veel bewondering voor de prestatie van de renners en heb enorm genoten van het enthousiasme en het plezier waarmee zij deze tocht gefietst hebben. Ik vond het een voorrecht om deze dag vanaf de zijkant mee te mogen maken en een beetje deelgenoot te mogen zijn. Het was prettig dat de volgwagen zijn nut bleek te hebben gehad.

Ik houd me aanbevolen voor een volgend fietsavontuur!”

ilseIlse te Nijenhuis

Terug naar nieuws