tcm

“De paradox van beleefdheid”

29 januari, 2017

Afgelopen week reed ik mijn eerste kilometers van het nieuwe jaar. Het was de woensdag, onze vaste oppas dag voor de kleinkinderen, deze keer in Arendonk. Altijd genieten, niets hoeft alles mag 🙂. Wel een zure, koude dag met een scherpe zuid-oostenwind. Echter: klagen doen we niet want afgelopen zondag vroor het overdag nog een graadje of 5 maar dat maakte de Winter ATB tocht niet minder succesvol. Natuurlijk fietsen we graag met een lekker temperatuurtje en het zonnetje erbij maar op kou kun je je wel kleden. Bovendien lukt het daar meestal wel om een deel van je route zodanig te kiezen dat de ( o.a. Kempische ) bossen  je enigzins beschermen tegen de wind. En daarbij is het so wie so al wat ( hart) verwarmend, wat een schitterende omgeving!

Eerlijk gezegd viel het nog niet geheel mee. In de sportschool je ding doen is dan zwaar en conditie verbeterend maar als je na een wat langere tijd weer op je fietsje stapt is het wennen. Het voelt allemaal wat onwennig en stroef aan echter het plezier was er . Ondertussen luisterend naar 538 want ik deed mee met “Hier met  je ( fiets 🙂 ) rekening”  i.v.m. de Alpe d’Huzes en werd er mee geneuried met een nummer van de Stones. Bovendien zou het een kort rustig ritje worden dus goed te overzien.
Waar je dan ook weer aan moet wennen is het verkeer. Het was druk op de weg. In Reusel afkomend op de rotonde, zag ik een vrachtwagentje aan komen rijden met achterop een flinke lading oud ijzer. De chauffeur gebaarde me door te fietsen maar hij had voorrang en nam weinig gas terug. Ik had niet het vertrouwen dat de man op tijd stil zou staan in het geval de rotonde zou worden bereikt. Dus stoppen Nol dacht ik, netjes voor de haaientanden. De nu wat boos kijkende man bleef zwaaien dat hij me toch voorrang wilde verlenen maar ik zwaaide vriendelijk terug en bleef keurig staan. Uiteindelijk reed hij met een obsceen gebaar makend vol gas de rotonde op een verdween uit het zicht.

Terugkomend vanuit Hooge Mierde richting Poppel en binnendoor naar Arendonk, komt er een vrachtwagentje langs me af gereden. Ik dacht nog, daar is dat wagentje van daar straks 🙂 en zag dat de lading er af was. Even verder op, bijna thuis zijnde, haalde ik het weer in en de chauffeur gebaarde me te stoppen. Och die is de weg kwijt was de gedachte en stapte af. Maar vrolijk was de man niet,: “Zeg Meneerke waarom fietste gij net niet door?” klonk het wat nors en hij begon mij uit te leggen waarom hij zo’n hekel had gekregen aan “ons soort” fietsers. “Jullie zijn asociaal en menen dat alles mag” ging hij verder op zijn Bels, : “Ik heb er laatst bijna eentje van zijne velo gereden”. De toon werd er niet beter op.
Enigszins verbouwereerd probeerde ik hem te overtuigen van mijn goede bedoelingen en legde uit dat hij voorrang had. Dat laatste lukte wel. Het eerste niet want hoe ga je zo’n man met de nodige tatoos uitleggen dat je niet een van “hen” probeert te zijn. Kijk, die man was onredelijk en zin in mot had ik niet. Enigszins begrijpen kan ik hem wel. Er zijn legio van dit soort voorbeelden te noemen. Ieder weekend hoor je wel hoe toerfietsers zichzelf en daarmee ook andere weggebruikers in gevaar brengen door roekeloos gedrag.

We wilden in die Reuselse verkeerssituatie allebei beleefd zijn, de een vanuit frustratie en de ander vanuit respect voor de verkeersregels. Niet altijd handig blijkt. En of ik zo’n heilig boontje ben……….zeker niet!
N.D.

Terug naar nieuws