tcm

” Artsen zonder Grenzen “

20 juli, 2016

Artsen zonder grenzen is een goed doel en biedt ( medische ) noodhulp aan slachtoffers . Een arts is iemand  die onderzoekt en helpt bij ( medische ) problemen. Zo, en wat heeft dat nu weer met fietsen te maken?

column artsen Een slogan!

Dinsdag jongstleden fietste we met de DiDogroep, dat een goed doel is, de Genneptocht. Een schitterende tocht van plusminus 120 km met veel land en boswegen. De omstandigheden waren zeker niet gemakkelijk en een goede zelfverzorging was absoluut noodzakelijk om de dag goed door te komen. Na een voortvarende eerste 60 kilometer werd er gepauzeerd in Gennep. Een mooi stadje met een gezellig centrum. De gastheer was aangenaam verrast door onze komst en wenste dat de dag zich zo zou voorzetten dan kwam het met de omzet wel goed. Na de bidons gevuld te hebben werd de rit weer opgepakt om eerst richting het Reichswald te fietsen. Wat een mooi bosgebied, waar we ook met het eerste pechgeval werden geconfronteerd. Een kapot gegooide bierfles leverde mij ( Nol ) de allereerste lekke band op. I.e.i. leek het erop dat reparatie niet mogelijk was.  Ik dacht nog: Fietsen jullie maar door, ik bel wel en wordt opgehaald. Gelukkig hebben we een doorgewinterde fietsen arts en enkele doorzetters in ons midden. Een ruim kwartier later konden we weer verder. Inmiddels liep de temperatuur aardig op richting tropische waarden maar gek genoeg voel je er op de fiets doorgaans wat minder van. Zien doe je het wel want het was druk langs de Maas en je merkt het aan de vrolijkheid van de roepende mensen die ons zo nu en dan toejuichen als zijn we een jagend tourpeloton.

En jagen deden we. Met een vaartje boven de 30/31/32 werd er stevig door gekoerst naar Cuyk ( het pontje op ), St Anthonis, Elzendorp richting Bakel. Nog even een tussenstop bij een benzinepomp om ons op te frissen en de bidons te vullen. Wat is water dan toch heerlijk!! Het moest ook wat rustiger aan want de kilometers beginnen te tellen,  Dan net voor Aarle-Rixtel  moet Henry lossen. Het lukt niet meer.  Op zijn gewone Koga tussen de racers, waarvan meerdere carbonners, heeft hij het knap lang volgehouden! Nog even wordt er door gekoerst maar blijkt Henry er  echt even door te zitten en is uit het zicht geraakt. Dan wordt er gewacht en enkele groepsgenoten zijn bij hem gebleven. Na enige tijd ontstaat er onrust bij de rest want waar bleven ze? Er zal toch niets aan de hand zijn? Heeft de hitte zijn tol betaald? We hebben dan wel geen arts in ons midden maar zeker voldoende deskundigheid om eerste hulp te verlenen. Gelukkig blijkt het niets ernstigs, wel vermoeidheid en daarbij een lekke band die eerst wat demontage werk vergt. Ook weer een staaltje groepsverbondenheid! Uiteindelijk met de rem erop gezamenlijk richting Mierlo. Een zware rit, vooral door de weersomstandigheden, niet alleen voor Henry want volgens mij heeft er niemand de laatste 50 km fluitend op zijn fiets gezeten. We hebben recht gedaan aan bovenstaande slogan. In principe laat de DiDo groep niemand achter……..zeker niet in deze omstandigheden.

En wat wil de column titel dan aanduiden??  Nou, tijdens de pauzes wordt er nog wel eens iets gezegd of een aardige nette mop verteld, jazeker dat kan ook.. De kloe ben ik kwijt maar deze keer ging het over een Arts zonder Grenzen dan wel over een Arts die de Grenzen niet kent.!

N.D.

 

 

Terug naar nieuws