tcm

Alpe d’Huzes 2017: “Onvergetelijk indrukwekkend”

12 juni, 2017

Impact

Toen men mij vroeg om een column te wijden aan de deelname aan Alpe d’Huzes 2017, moest ik daar wel even over nadenken. Want hoe ga je een  ervaring op papier zetten over een evenement die zo’n diepe indruk heeft achter gelaten? Wat moeten en kunnen mensen ermee? Er zijn meer leden van onze club actief geweest daar: Chapeau Nico, Frank en Arjan. Moet het een algemene column worden? Van de andere kant: het is een goede gelegenheid om dingen van je af te schrijven en wat orde aan te brengen in de tijdelijke chaos van het “koppie”. Want wat een impact heeft het gehad! En of het lukt om een duidelijk verhaal neer te zetten zal straks blijken als de laatste punt wordt gezet.

Mijn zwager

De gezondheid van mijn zwager liet hem ernstig in de steek en daarmee ontstond in oktober 2015 het idee om te gaan inschrijven voor Alpe d’Huzes 2016. Echter door omstandigheden lukte het niet om “deelname klaar” te zijn . In de periode daarna kwamen er een aantal redenen bij om me te gaan voorbereiden op de editie van 2017. Eerst oriënteren t.a.v. de haalbaarheid, ervaringsdeskundigen bevragen, zorgen voor sponsoren en lijnen uitzetten t.b.v. de overnachtingen c.q verblijf in Frankrijk. Een individuele deelname vraagt om een goede voorbereiding en een strakke planning.

Trainingsperiode

Er volgen enkele maanden van hard werken binnen de sportschool. Daarna de ritten op de weg en afsluitend de klimsessies om hoogtemeters te maken in het Limburgs heuvel gebied. Daarmee werd op 11 mei, na de training met zoon Dirk rondom Camerig en Vaals, een intensieve periode afgesloten die nodig was om verantwoord en succesvol deel te kunnen nemen aan het inmiddels 12-jarig bestaan van het KWF evenement in de Franse Alpen. Met veel plezier gedaan ook want in de winter en vroege voorjaarsmaanden was het een mooie tijdvulling. Immers in de tuin valt er dan relatief weinig te doen en door het zaagverbod bij Staatsbosbeheer was er voldoende vrijetijd.

Conditie

Kenmerkend voor deze periode was het leren fietsen op basis van hartslagzones. Sportarts Niemeyer van het Elkerliek Ziekenhuis leverde op basis van mijn sporttest daarvoor een schema aan. Dit heeft de conditie een geweldige positieve boost gegeven. Strak afgetraind was ik en daarmee klaar voor het grote evenement. Harrie Geeris, collega Kempenhaeghe en oud amateurwielrenner, kon ik vragen stellen over de trainingen. Hij adviseerde waar nodig en functioneerde als backup. Dat maakte het geheel een stuk plezieriger en zijn er weinig momenten geweest waarop de zin ontbrak om het trainingsprogramma te volgen. Slechts 1 keer heb ik me moeten vermannen en zette Hannie me bijna letterlijk buiten 🙂 om daarna toch naar het Limburgse te rijden.

Vakantie

Kort voorafgaande aan onze vakantie, kwam Arjan Verbakel ons wegwijs maken in het programma en de organisatie van de Alpe d’Huzes. Daarmee werden de punten op de i gezet zodat we vrijdag 26 mei goed voorbereid richting Frankrijk konden vertrekken. De wagen volgepakt met veelal wielerkleding, reserve onderdelen, accessoires, drank en allerlei voedingsbenodigdheden. Niets werd aan het toeval overgelaten. Natuurlijk ook een koffertje met daagse kleding maar dat leek bijzaak. 🙂 Hannie houd me daarmee regelmatig voor de gek want de verhouding lijkt zoek.

Op naar de eerste overnachtingsplaats: Nuits-Saint-Georges. Zo’n 100 km voorbij Dijon en een gemeente in het groene heuvelachtige Franse departement Côte-dor. Daar was het twee dagen goed vertoeven echter de hitte dwong ons vooral tot veel rusten. Toch maakte ik vroeg in de morgen een kort ritje om het ritme er een beetje in te houden. Daarna rijden we naar Ambérieu-en-Bugey, hoog gelegen ten noord-oosten van Lyon. Wat een schitterende plek!! We werden verrast met het verblijf in een Kasteelhoeve alwaar de kasteelheer ons enthousiast ontving en hij vol trots de historie van het familieverblijf toelicht. Een kamer zo groot, 14e eeuws en slapen in een hemelbed met uitzicht over de diepe dalen van de Jura. Gelukkig wel wat moderne voorzieningen om daarmee de verrichtingen van Tom Dumoulin te volgen tijdens de afsluitende tijdrit van de Giro. Ongemeen spannend, zat bijna in de televisie. 🙂

Tenslotte de laatste etappe richting de Alpen. De eindbestemming was Les Deux Alpes. Het is een wintersportplaats en op dat moment totaal uitgestorven want het winterseizoen zit er op en het is afwachten tot half juli alvorens het zomerseizoen begint. Weinig gelegenheid voor eten en winkelen. Dus het is wat creatief de dag doorbrengen. Dan maar eerst de startbenodigdheden ophalen bij Palais de Congres op de top van de Alpe d’huez. En dan begint het te kriebelen. Het Yarisje moet werken om zich een weg naar boven te banen. Veel fietsers maken er dan al hun klimtraining. Na enkele kilometers omhoog kijk ik Hannie aan en iet wat onzeker zeggend: “Dat gaat me toch zeker wel lukken donderdag?”. Ze wenst me veel succes met een gulle lach. 🙂 Boven gekomen ontmoeten we Arjan met “zijn” 2climb2raise groep en wordt ik gerustgesteld want op de fiets zou alles anders zijn. Jaja 🙂 Terwijl Hannie wat gezelligheid vindt bij een supportersgroep van Alp du Best, kleed ik me om voor een klim en daaltraining van een paar kilometer. De benen voelen goed en yes …….het kan niet anders zijn of dat gaat goed komen.

D-Day

Donderdag 1 juni is het dan zover. Weinig geslapen en om 01.00 uur al wakker, dat is 1,5 uur te vroeg. Onrustig en wat gespannen, zeker, dat ben je wel. Dan maar opstaan, bang om me te verslapen. Hannie achterlatend, die gaat de volgende klim met me mee. In het holst van de nacht rijdt ik naar de parkeerplaats bij het Casino in Le Bourg-d’Ouissans en die ligt vlakbij de startplek in het dorp. Nog geen deelnemer te zien behoudens de eerste veiligheidsagenten op de motor en ontelbare groepen vrijwilligers die hun plekken opzoeken waar ze de dag doorbrengen voor hun ondersteunende diensten. Ik maak de fiets rijklaar, installeer de verlichting en begeef me naar het centrum in het dorp. Daar staat toch al een flink aantal fietsers en lopers te wachten. De aanzwellende groep roert zich en laat zich enigszins zenuwachtig horen met gelach en geroep. Er wordt zelfs gezongen want er zijn er meerdere jarig………of worden jarig gemaakt. 🙂 Inmiddels staan er zo’n 2000 mensen klaar. Dan wordt het stiller, men keert zich meer in zichzelf, momenten van bezinning. Ieder met een eigen missie en toch één grote groep samen! Eindelijk…. 4.30 uur wordt het startschot gegeven door Maarten van de Weijden. Door de vroege aankomst sta ik mooi vooraan in het peloton en probeer meteen in een goede uitgangspositie te komen voor wat vrijheid en overzicht. Dat lukte vrij aardig. Na 1,5 vlakke kilometers doemde de berg voor ons op en ontstond er langzamerhand een lange rij rode en witte lichtjes die een bijzondere sfeer geven aan de openingsklim in het donker. Al snel vind ik me ritme en laat me verder niet meer afleiden door voorbijgangers of wielhangers. In een soort trance fiets ik van bocht naar bocht waar veel kaarsen zijn ontstoken. Indrukwekkend. De weersomstandigheden zijn goed, droog en 15 graden, wel afnemend naarmate je hoger komt. Het wordt drukker en drukker, de muziek klinkt echoënd langs de bergwanden af. De eerste aanmoedigingen volgen en zijn  steeds luider en vaker te horen naarmate je de top nadert. Het gaat goed en het lijkt alsof het geen moeite kost. Ik voel me sterk. Na een uurtje klimmen wordt het lichter en als je dan omhoog kijkt zie je in de verte de luxe hotels en vakantiehuizen op de top van de Alpe d’Huez liggen. Het is nog ver, niet te veel omhoog kijken maar naar de plek van nu. Genieten van de omgeving maar vooral ook opletten dat je niet in het wiel raakt van een ander. De eerste valpartijen zijn een feit. Gelukkig, ze worden snel geholpen. Mensen huilen en vloeken vanuit frustratie. Ik sluit me af en wil het niet horen, geconcentreerd op mijn eigen rit. Dan zie ik bocht 3, 2 en 1, het is niet ver meer. De emotie maakt me meester, alles valt op de plek. In een flits gaat een half jaar aan je voorbij: de voorbereiding, het plan en de uitvoering er van en dan de gedachte aan de mensen die je gesteund hebben. Maar bovenal de gedachte aan de mensen waarvoor je het doet: Andre/José, Wilma, Hans/Laura, vriend Co uit Deest, de mensen die je kent en ziek zijn of zijn geweest. Nog een kilometer en dan ben ik er. Het gaat als vanzelf, toch nog een steil stukje en daar ligt de finish. Samen met een marathonloper met wie ik de laatste 500 meter afleg kom ik over de finish. Een groet naar boven. Een ingetogen ontlading volgt en bel vrijwel direct naar Asten. Na de tweede klim naar Deest. Dat zijn bijzondere momenten. Dan heb je niet veel woorden nodig en houd je het net als het zweet niet geheel droog. Dat mag en hoort erbij.

Maar dan snel weer naar de realiteit. Het is fris,  amper 3 graden boven nul. Wat dikker aankleden, een paar kranten onder de kleding en een regenjasje aan. Eerst ook even goed eten en drinken en beginnen aan de afdaling, iets wat niet precies mijn hobby is maar het valt mee. Genieten van de panorama’s. Wat een schitterende vergezichten en heel diep in de verte ligt de finishplek. Met een voldaan gevoel daal ik af naar beneden, zoek de auto op en rijdt naar ons verblijf waar Hannie mij staat op te wachten. Weer een bijzonder moment. Even bijkletsen, ontbijten en omkleden. Maar eerst in bad, had het sterves koud en stond er van te rillen. Op naar de tweede beklimming, het werd lekker warm en had deze keer de speciale Alpe d’Huzes kleding aan. Hannie bleef bij de finish en vermaakte zich daar met de muziek en vrijwilligerswerk. Er was daar wat opschoonwerk nodig. Intussen was ik alweer boven. Een ontspannen rit en nam onderweg tijd voor een praatje met bekenden die in bocht 7 en 3 stonden aan te moedigen. Ook nog wat oponthoud vanwege valpartijen met een zwaargewonde waardoor de weg was afgezet. De afdaling verliep nu moeizamer, een slag in het achterwiel. De rem liep aan en piepte en kraakte van alle kanten…….als dat maar goed blijft gaan! De derde klim zou de “samenhorigheidsklim” worden. Maar helaas en daarmee kwam een einde aan het fantastisch avontuur in Alpe d’Huez.

Tenslotte

Al met al een emotionele, ontspannende, gezellige dag met een abrupt einde door het stilleggen van de afsluitende “samenhorigheidsklim” vanwege de regen en onweer. Een beetje trots, ja dat ook, maar meer blij voor  alle mensen die mij gesteund hebben. Je kunt wel zeggen dat je het gaat doen maar je moet het wel nog waar maken.

Iedereen heeft een aantal bijzondere waardevolle momenten in zijn leven. Voor mij is dit er eentje van. Een tweede keer deelnemen zal ik waarschijnlijk niet doen, te bang om het gevoel van nu kwijt te raken. Ik zou zeggen: Iedereen die familie, vrienden heeft of mensen kent in zijn directe omgeving en ziek zijn of ziek zijn geweest t.g.v. kanker, ben je sportief en hou je van een uitdaging? Schrijf je dan in voor dit evenement.

Alpe d’Huzes 2017: “Onvergetelijk indrukwekkend”.

N.D.

Terug naar nieuws