tcm

“Aan de wilgen?”

15 december, 2016

Een joggingpak van 15,95 euro. Dat doet me in eerste instantie denken aan de moppen die over Helmond worden verteld. Als je die moet geloven loopt 80% van de inwoners in zo’n relaxte losse lange broek. Natuurlijk gaat het daar niet over want het betreft hier de slotzin van het boek van Thomas Dekker met als titel: “Mijn gevecht”. Tijdens de TCM Vrijwilligersavond 26 november j.l. kwam het spraakmakend verhaal nog aan bod, toen de aanwezigen  na de presentatie van Erik Dekker, gelegenheid kregen tot het stellen van vragen. Het toeval wilde dat een Sint uit Lierop 🙂 mij een exemplaar schonk. De goedaardige grijsaard vertrouwde mij toe dat hij deze in 2 kleine avonden, zelf ook had gelezen. Inmiddels snap ik dat, want eenmaal begonnen was ophouden geen optie en in een ruk ( zo ongeveer 🙂 ) las ik het uit. Stil was ik……! Onder de indruk, dat was mijn gevoel toen het boek werd dicht geslagen.  Het lukt me niet vaak om de concentratie voor het lezen zolang vast te houden. Een complex geheel maar met zo’n eenvoud geschreven, ongelooflijk!

Over de inhoud zal een ieder een eigen mening hebben. Dat hij zich bloot geeft dwingt wel respect af, de manier waarop minder. De zelfkastijding is voer voor de psycholoog en psychiater en zijn ouders zitten niet op zo’n zelfreflectie te wachten…….. denk ik. Kan me voorstellen dat het voor hen in het bijzonder een pijnlijk moment is.

Wij hebben binnen ons gezin een tweetal kinderen die bovengemiddeld konden sporten. Zij acteerden op nationaal-niveau, ook internationaal-niveau. Begiftigd met talent, de een in het water. De ander in de vechtsport, fietsen deed hij toen nog niet. Toch kozen beiden er voor om tevreden te zijn met het behaalde niveau en het daarbij te laten. Als ouders hebben we hen steeds de vrijheid gegeven om hun eigen keuzes daarin te maken. Dat kun je jammer vinden. Erik Dekker zegt daarover: “Dan hebben ze geen talent”. Toch hebben we beslist geen spijt van deze benadering. Als je het verhaal van Thomas goed tot je laat doordringen zouden we eigenlijk blij moeten zijn dat onze kinderen die keuze hebben gemaakt. Nu weet ik wel: Je moet de dingen wel in het juiste perspectief plaatsen maar toch…! In die tijd hadden we het druk met het faciliteren van de sportgelegenheid van vooral de zwemster. Dat was in de periode dat Pieter van den Hoogenband en Inge de Bruijn hun gouden medailles wonnen tijdens de Olympische Spelen in Sydney. We hebben dat feest mogen meemaken. Ondanks de drukte en zorgen genoten we van het aanwezig zijn bij de wedstrijden en trainingen. Veel ontmoetingen, sportlieden, oud wereld/olympisch kampioenen die net als wij “gewone mensen” bleken te zijn. Altijd leuke contacten gehad en waar kon ondersteuningen middels sponsoring, maar aan investering in veel tijd en geld ontkom je niet. Ook wel dingen gezien waar van je denkt: Is dat gezond of goed voor de ontwikkeling van een kind/mens? Kortom: We kijken met plezier terug op deze periode. Daarom ben ik altijd zo benieuwd naar het gezin, de opvoeding en de rol van de ouders achter het verhaal van de sporter. Hoe hebben die dat gedaan en heeft dat dan geleid tot een andere situatie dan bij ons.

In dat doping verhaal was ik niet zo geïnteresseerd, dat zijn zaken die je niet begrijpt. Veel te technisch, jammer genoeg een politiek spel, inherent aan het systeem en van iedere tijd. Daar moet je niet te lang bij stil staan anders zou je zo je fiets aan de wilgen hangen. Dat laatste ga ik beslist niet doen, veel te leuk!! Zie nu alweer uit naar de start van het nieuwe TCM fietsseizoen. Maar eerst goed de winter doorkomen. Sinds vorige week begeef ik me naar de sportschool. Doel: Verbeteren algemene conditie, begeleid ( klim) spinning en het aansterken van de been/rugspieren. Die laatste zijn op 1 juni 2017 heel belangrijk en  hard nodig. Dan laat ik me uitdagen op de flanken van een schitterende berg tijdens de Alpe d’Huzes.

https://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/noldijkers

N.D.

 

 

 

Terug naar nieuws