tcm

“Tijd en zin”

14 november, 2017

De afgelopen maanden is het ritme van mijn fietsmomenten niet bepaald constant te noemen. Zelfs een column schrijven kwam er niet van. Wellicht is het een het gevolg van het ander, je moet soms toch ergens de inspiratie vandaan halen. Gebrek aan tijd speelde hierin een belangrijke rol en zonder dat je er erg in hebt zit je een aantal weken niet meer op het zadel. Nu hoeft dat niet zo heel erg te zijn want het lichaam mag best wel eens een “herstelperiode” doormaken. Maar dan……….het moment dat je weer eens graag je koppie wil leeg trappen. Het regent, bah. Och wat waait het toch hard, oef. Ik heb het nog zo druk, balen. En zo zijn er wel meer redenen waarom je er niet “toekomt”.

Mijn zwager, Bert van Hoof, heeft enige tijd geleden ook een racefietsje gekocht. Apetrots is hij. Deze oud militair is nu dik anderhalf jaar thuis vanwege pensioen en geniet volop van zijn vrije tijd. Maar nu de klussen in en rondom huis zijn gedaan heeft hij besloten om regelmatig de weg op te gaan.

Links: Bert van Hoof. Foto: Hannie Dijkers

Onlangs hadden we het er eens over om samen een ritje te maken. Kijk en dan heb je weer een stok achter de deur. Vanmiddag spraken we af. Droog, zonnetje maar wel een bij vlagen matige tot harde noord-westen wind, die het frisjes deed aanvoelen. In een lus vanaf de Kromme Haagdijk richting de Lungendonk, Hersel zo naar het kanaal. Windje in de rug, héérlijk. “Dat kan ik zo wel een dagje volhouden”: reageert de enthousiasteling uit Stiphout. Ondertussen volop bij buurten, de hartslag in de gaten houden en vragen beantwoorden m.b.t. de rijtechniek. Met twëeen fietsen is al weer anders dan solo, laat staan in een grotere groep. Dan moet je net bij mij zijn 🙂 🙂 , maar gelukkig zijn we goed opgeleid bij de 28 groep van TCMierlo. Dan draaien we ter hoogte van de provincialeweg af richting Heeze. Een lange maar breed door natuur lopend fietspad. Oude herinneringen komen boven. Vroeger met de kinderen schaatsen op het ven, zo lang geleden alweer.

Na een lus rondom Kempenhaeghe terug de Somerenseweg op en wordt het serieuzer. Een fris snijdende wind blaast ons van op zij later van voren. Naarmate we afbuigen via de bossen richting Lierop neemt de vermoeidheid toe. Het wordt stiller en het is zoeken naar de juiste versnelling. De teller staat op 35 en daar komen er nog ongeveer 8 bij. Dat is nog te overzien. Gelukkig drijven we elkaar niet tot het uiterste en bleef het redelijk goed te doen. Na ruim 1,5 uur draaien we de Akkers in en komen tot de conclusie dat het voor herhaling vatbaar is.

Het gevoel van yes is er dan ook direct. Wat een schitterende hobby hebben we toch. Zin en geen tijd zijn rekbare begrippen en te draaien zoals je wilt. Maar al te snel wordt het wel tijd en geen zin, niets is menselijker dan dat. Soms heb je een duwtje nodig! Helemaal niet erg…….toch?

 

N.D.

 

 

 

Terug naar nieuws