tcm

De tocht van de 5 beverige vrienden

30 april, 2018

Zondag 29 april 2018, als op een normale zondag stond een aardig pelotonnetje klaar bij denHeuivel. Allen hadden het idee om de Slabroektocht te gaan trappen. Net voor vertrek waren er een stortvloed aan help App-jes binnen gekomen. ‘Het gaat regenen, ik heb geen zin en nat pak, ik ook niet, ik blijf thuis’, was de strekking.

Toch vertrok een peloton van 10 fietsers vol goede moed richting Uden. Gaandeweg Aarle- Rixtel begon het donker en bewolkt te worden, de zon kroop terug in zijn holletje. Er werd gestopt om de regenjassen aan te trekken, dat was nu nog een redelijk veilig besluit. Maar bij het aantrekken van de jassen dropen er toch 4 fietsers af. Zij hadden geen zin in vermaak en mooie achteraf paden! Zij kozen voor droog en warm. Tja en toen waren er nog 6 fietsers over. Maar Ook Annemarie, besloot ook om om te draaien. Zij zou het bad voor Hans vast goed vullen met warm sopwater. Met vijven pakten we dan toch onze lef en durf samen en trapten stevig door naar Uden. De weergoden hadden het op ons voorzien, alles wat ze in huis hadden lieten ze los. Gezichten met modder en zand, kauwgom met zand, achter in je nek droop het water (met zand) gestaag naar je …… er stond net zoveel water in onze schoenen als in de sloten naast ons fietspad. Aan gekomen in Bezoekerscentrum Slabroek net boven Uden, droppen we naar binnen. Onze hoop was gevestigd op warmte en koffie. Dat eerste viel tegen dat tweede was prima. Alle 5 zaten we te beven van de koude aan de stamtafel. Om toch wat extra warmte krijgen konden we 2 dingen doen? Tegel elkaar aan kruipen en al bevend warm worden? Of individueel een kom tomatensoep naar binnen te werken. We kozen unaniem voor de soep. Maar Ja, dan moet je als kleum toch weer op de fiets. Immers voor Hans stond een heet bad te wachten. Al die natte zooi weer aan. Het beven kwam weer op zetten. Met beverige handen werden onze modderige fietsen van de muur af gepakt om toch vol goede moed de thuis rit te beginnen. Met de laatste resten regen vertrokken we in Slabroek, op weg via een schitterend mooi kronkelend bospad om Oost-Uden heen naar huis. De bewolking trok weg de kou bleef. Onze voeten waren door en door koud. Om enigszins warm te blijven had een enkeling een geleende krant onder zijn shirt gestopt. De opspattende modder, weg geslingerd van het achterwiel van je fietsvriend voor je, werd zachtjes aan minder. Het plezier kwam weer terug. We hadden het grootse woord onder weg.

Pas na de 15de ronde van de GP van Azerbeidzjan begon ik mijn eigen temperatuur weer terug te krijgen. En toch, en toch, ut ging kei skon van daag. Een mooie tocht.

Ton van Mierlo

Terug naar nieuws