tcm

Auvergne, la belle Auvergne!

21 januari, 2018

Sinds de geboorte van onze tweeling Roos en Jasper is het fietsen wat in het slop geraakt, u herkent het misschien wel: je houdt weinig tijd over tussen het wisselen van luiers, opwarmen van flesjes en boekjes voorlezen. Niettemin lukt het me toch met medewerking van vrouwlief om iedere zondag met de club te fietsen. Maar een fietsvakantie…. Nee, dat zit er niet meer in.
Maar kleine kinderen worden groot, en als ze 4 zijn en naar school gaan kan er misschien wat meer? Mwah, de zondag blijft, maar meer trainen blijkt toch moeilijk. Maar die vakanties… Dat blijft toch kriebelen. Ieder jaar weer polst Leon me, ieder jaar moet ik verstek laten gaan: met alleen de zondagse training in de benen kom ik de bergen toch niet over?
Dan vragen Hans en Nico me of ik geen interesse heb in een weekje fietsen in de Auvergne: niet te steil, niet te lang, niet te hoog. En met een gezellig groepje!
Ook nu is vrouwlief bereid me te helpen en jawel, na ruim 4 jaar ga ik weer op fietsvakantie!!
Een vlotte reis brengt Andrea, Rolf, Roel, Hans, Nico en mijzelf in Mont-Dore, op een kleine 1000 meter hoogte in de Auvergne. En koud dat het er is! Dat was niet helemaal mijn idee van een vakantie, maar goed, we moeten het ermee doen. Tenminste… De volgende dag regent het zo hard en meet de thermometer slechts 2 graden: dat is geen weer om te fietsen. De fietsen blijven op stal: met de auto gaan we naar de Puy de Dôme, verboden voor fietsers. Maar wel lopend of per trein (tip: korting met IKEA family card!) te beklimmen. Ondanks het weer gaat de trein ons wel erg ver dus besluiten we omhoog te lopen in de regen. Boven is het koud, het uitzicht gaat verloren in een dichte mist en de net gearriveerde trein vol bejaarden heeft het restaurant bezet. We lopen maar weer naar beneden.
Clermont-Ferrand biedt enig vertier met een restaurantje waar we wat eten: calorieën buffelen voor morgen: dan moet er toch echt gefietst worden!
Met enige spanning begin ik de volgende dag aan de tocht: hoe zou het gaan? Lukt het me een dag op de fiets te blijven zitten? Kom ik boven, en zo ja, hoeven de anderen niet al te lang op me te wachten?
De weg loopt omhoog, de spanning komt op de spieren te staan, het ritme komt erin… Man, wat is dit lekker! Wat heb ik dit gemist! En wat is die lucht hier lekker en wat is de omgeving toch prachtig, en wat loopt die fiets lekker, er kan nog wel een tandje bij… En terwijl ik geniet merk ik ineens dat ik niemand meer voor me zie. Waar is iedereen gebleven?
Op de top aangekomen staat er niemand. Zo langzaam ging het toch ook weer niet? Het voelde in ieder geval goed…
Al snel blijkt dat mijn gevoel klopte: het liep echt lekker en de rest komt druppelsgewijs ook boven. Allemaal genietend, maar ook mopperend dat ik niet zo hard mag rijden als ik zo weinig train.
Nico heeft prachtige tochten uitgezet, kleine weggetjes uitgezocht en bijna altijd klopt het helemaal. Alleen blijkt dat Google Maps een rivierbedding ook als een weg kan zien. Op een parcours als dit is het zelfs met een goede mountainbike nog moeilijk fietsen. Omkeren doen we niet, we zetten door en met slechts twee lekke banden halen we ook dit stukje route.
Gedurende de week stijgt de temperatuur en verdwijnt de regen definitief en geniet ik meer en meer. De schone, frisse lucht, het bijna verlaten Franse landschap, de cols waar de stilte als een deken over je hangt, de beweging, het ritme van de pedalen… Alles valt op zijn plaats en ik weet weer waarom ik fiets.
De avonden worden gevuld met eten, ouwehoeren, pintjes drinken en meer gezelligheid. In het kleine dorp zijn we al snel gekend in de kroeg!
De week is uiteraard zo om. Ik droom nu alweer van een volgende fietsvakantie in de bergen, kunnen kinderen van 4 eigenlijk al in de bergen fietsen?
Nico, Hans, Roel, Andrea en Rolf: super bedankt voor een geweldige week waar ik weer een jaartje op kan teren!

Martijn Blitterswijk

Terug naar nieuws