tcm

25 130110 Vorstenboschtocht, 13 augustus 2017

14 augustus, 2017

Zondag 13 augustus, neen niet vrijdag de 13e , vertrekken we met 17 man richting Vorstenbosch. We hebben een wat oudere GPS route van de “snelle” groepen van TCMierlo als basis, dus wij laten ons verrassen door alles wat ons voor de wielen komt. De nog laagstaande zon blijkt niet bepaald een gunstige uitwerking te hebben op het zicht op de Garmin met als gevolg dat we op de eerste 16 kilometer nog al eens fout rijden.  Zou dit een voorteken zijn, lag het toch aan de 13e?  De wegkapitein kiest eieren voor z’n geld (of dat een verstandige keuze is in de huidige Fipronil tijd?) en verlaat de vóórpost en gaat achter in de groep zitten en laat het lezen van de route aan andere Garmin-rijders over. Over het algemeen verliep vóór de pauze verder, qua waar moeten we heen want wat de Garmin aangeeft kan niet (meer), goed door het nemen van een juist alternatief door de vóórrijders en slechts een paar keer werd er niet echt goed opgelet en reden we verkeerd………vóórrijden is iet alleen hard vóórop fietsen maar  o.a. ook vóóruit kijken waarheen! Niet echt moe, een eitje van een cent zo met dat regelmatig stoppen, kwamen we op ons pauze adres net buiten Vorstenbosch, een mooie rustige, ondertussen door de zon lekker verwarmde rustplek. Fiets even stallen, mijn teller gaf ruim 57 kilometer aan, helm af, effen zitten, handschoentjes uit en de boterhammetjes en banaantje tevoorschijn. Een half uurtje en een paar kopjes koffie of thee later gingen de handschoentjes weer aan, de helm weer op en werd de fiets met de neus al vast naar de goede kant op gezet. Alle neuzen naar dezelfde kant……..rijden dan. Na 3 kilometer, stop, weer verkeerd? Natuurlijk niet, ik rijd zelf vóórop. Neen een spaak in mijn achterwiel had het begeven met als gevolg een flinke slag in het wiel. Ik probeer de losse spaak om een andere te draaien, haal daarbij mijn duim flink open, en kom tot de conclusie dat de kapotte spaak op een andere manier vast gezet moet worden. Een tirewrap voor de losse spaak (we hebben werkelijk alles bij?) en een paar pleisters voor mijn duim zijn de oplossing, de remmen zover mogelijk open, het wiel blijft toch noch aanlopen, maar ik kijk wel hoelang ik deze extra inspanning kan volhouden. Na ruim 21 kilometer krijg ik het aanlopende wiel bijna niet meer rond en meld ik met rood aangelopen hoofd dat “ze” maar moeten doorfietsen, ik kom wel thuis. Niks, samen uit, samen thuis, dus wordt er geprobeerd de remmen nog wat extra verder open te draaien door de kabel te verkorten.  Deze kameraadschap en natuurlijk ook de “wat meer ruimte tussen wiel en rem” geven me weer extra adrenaline en ook de laatste 29 kilometers red ik het. Kei kapot hang ik thuis de fiets op de haak, ik werp nog een blik op de kapotte spaak in mijn wiel. Vanaf het ventiel geteld is de 13e spaak in mijn wiel stuk. Dus vanaf vandaag voor mij “Zondag de 13e !

HvdW

 

Terug naar nieuws