tcm

25 098082 Trienenbergtocht 2018

8 april, 2018

(Foto’s Leo Verstappen)

Iedere keer als we met de  tourclub de Trienenbergtocht fietsten, dus in 2008, 2011 en 2013, moest ik altijd onmiddellijk denken aan De Treiterende Trien, ’n boek uit de Suske en Wiske serie. Het woord trien was tot dan uit mijn geheugen verdwenen. Ik gebruikte n mijn jeugd, in al mijn onschuld, het woord trien als scheldwoord voor een in mijn ogen lompe, sullige, domme, onbeholpen of onnozele meid, een trut dus. Maar die zijn er volgens mij niet meer,…….tenminste ik heb het woord trien als scheldwoord al jarenlang niet meer hoeven of willen gebruiken. In 2007 dook dan ineens de Treiterende Trien op, gelukkig alleen in boekvorm. Ik las, terwijl ik met een zeurende kies in de wachtkamer bij de tandarts zat, het stripverhaal over de avonturen van Suske, Wiske, Sidonia en Lambik met zo’n onuitstaanbaar treiterend truttige kind. Het wachten duurde lang maar de tijd werd gedood met het lezen van het stripverhaal. Ik las dat ik, naast Suske, Wiske, Sidonia en Lambik  niet de enige was die leed, maar….eind goed al goed, de trien bleef uiteindelijk geen mini-psychopaat en de pijn aan mijn kies, ja zelfs de kies zelf, verdween door de helende hand van de tandenmeester. De tandarts…. daar had ik dan zo als een berg tegenop gekeken. Sinds die wachttijd bij die aardige mijnheer in 2008 moest ik dus drie keer op de Trienenbergtocht aan dat vervelend schepsel denken. Drie maal is scheepsrecht, dus nu dacht ik alleen maar aan de Trienenberg zelf. De Trienenberg ligt te midden van de relatief vlakke landbouwgronden van de Nastreek, een gebied ten oosten van Deurne. We hoeven met z’n 27-en de Trienenberg niet op vandaag, we laten hem (haar?) links liggen. En dat doen we met alles wat ook maar doet denken aan trien…………….of nie misschien?

Hans van de Wijdeven

Terug naar nieuws